Laurence Koo kiest als homo voor het celibaat

‘Het is een offer, net als het huwelijk’

Met zijn keuze om als homoseksuele gelovige celibatair te leven, roeit Laurence Koo (42) tegen de stroom in. Uit overtuiging. “Of je nu getrouwd bent of single en celibatair, we hebben dezelfde goddelijke roeping: we moeten onszelf geven aan anderen.”

Als gelovige jongen, die de Bijbel serieus wilde nemen, was Laurence er naar eigen zeggen lange tijd van overtuigd dat God hem op het punt van zijn seksuele oriëntatie zou afwijzen. “Maar dat deed Hij niet – tot mijn grote verwondering!” vertelt Laurence via een Facetime-videogesprek: hij groeide op in Nederland, maar woont sinds 2017 in Colorado Springs (VS), waar hij namens een christelijke organisatie jonge Amerikaanse zendelingen traint en uitzendt.

‘Inclusief mijn diepste kern’

“In hetzelfde jaar dat ik voor het eerst hardop durfde te zeggen dat ik op mannen viel, op mijn 17e, zei ik tegen Hem: ‘Mijn leven is van U; ik wil graag voor U leven. U mag alles doen wat U wilt.’ Het volgen van Jezus als discipel betekende dat ik alles wilde overgeven aan Hem, inclusief mijn diepste kern, waaronder mijn seksualiteit.”

Heb je ooit gebeden: ‘Geef me alstublieft gevoelens voor vrouwen, want dat is zoveel makkelijker’?
Lachend: “Dat heb ik zéker gebeden. Temeer omdat ik mezelf destijds niet kon accepteren. Tegelijk wist ik zelfs in mijn meest wanhopige momenten dat God altijd bij me was. Mijn verwachting was aanvankelijk dat Hij dit gebed zou verhoren, mijn gevoelens voor andere mannen zou wegnemen. Maar ergens tussen mijn 20e en 25e wist ik: God neemt die gevoelens niet weg; Hij wil – in de gebrokenheid en in de worsteling die ik ervaar – kennelijk een bepaalde weg met mij gaan. En voor mij is dat de weg van het celibaat.”

Vijf gebieden van intimiteit

“Volgens mij,” zegt Laurence, “kun je vijf gebieden van intimiteit onderscheiden.” Hij telt ze af op zijn vingers: “Geestelijke intimiteit, waarbij je goede geestelijke gesprekken hebt en een geestelijke band met elkaar ervaart. Daarnaast is er emotionele intimiteit – intimiteit op gevoelsniveau –, waarbij je jezelf kwijt kunt aan anderen, in diepe vriendschappen. Verder sociale intimiteit: gezamenlijke interesses en activiteiten in verbondenheid ervaren. Ten vierde fysieke intimiteit; fysieke aanraking, wat essentieel anders is dan de laatste: seksuele intimiteit.”

Van de vijf mis jij die laatste.
“Ja, daarom kies ik ervoor bewust te investeren in de andere vier gebieden van intimiteit; die wil ik laten groeien in mijn leven. Want ik merk dat als je daarin iets mist, de seksuele verleiding opduikt. Datzelfde hoor ik trouwens door de jaren heen in mijn werk met studenten en jonge zendelingen. De hamvraag voor iedereen is: hoe ga je om met intimiteit in je leven? Ik heb geleerd dat dit, in ieder geval voor mezelf, een betere vraag is dan wat wel of niet mag.”

De hamvraag voor iedereen is: hoe ga je om met intimiteit in je leven?

Uit het oog verloren
Laurence benadrukt dat de meeste kerken – vooral de protestantse – één gave van de heilige Geest vrijwel volledig uit het oog lijken te zijn verloren: die van het single-zijn (en daarmee het celibaat). “Maar Paulus, die deze gave zelf bezat, schrijft er duidelijk over in 1 Korintiërs 7:7.”

Is het volgens jou zo dat je óf de gave van een (huwelijks)relatie hebt, óf die van het single-zijn?
“Inderdaad. En in Gods oog zijn beide volledig gelijkwaardig, anders dan wij vaak denken.”

Single-zijn is niet altijd levenslang, toch?
“Veel singles vinden na verloop van tijd iemand met wie ze trouwen; het kan inderdaad een tijdelijke roeping zijn. Maar of je nu getrouwd bent of – al dan niet tijdelijk – single en celibatair, we hebben dezelfde goddelijke roeping: we moeten onszelf geven aan anderen. Allebei vertegenwoordigen we dat waartoe God ons roept in onze seksualiteit, maar met een verschillende expressie. Denk aan Efeziërs 5: het huwelijk, als eenwording van man en vrouw, wijst vooruit naar de eenwording van Christus en Zijn gemeente. Romantiek, huwelijk en seksualiteit wijzen naar wat nog komt. Ze zijn de trailer – niet de film zelf. Het leven van de single is een andere trailer… Maar dat is – vooral in de protestantse kerk – helaas nooit zo erkend.”

Ik kan me voorstellen dat de gave van het single-zijn óók een opgave is.
“Het is een offer. Maar datzelfde geldt voor het huwelijk. Want daarin ben je geroepen je werkelijk weg te geven aan een ander, die dus belangrijker wordt dan jijzelf. Het vraagt dezelfde zelfopofferende houding. Romantiek en seksualiteit zijn geen doel op zich, maar dienen Jezus’ zelfopofferende liefde te weerspiegelen. Net als mijn eigen leven, als single.”

Dit is de sterk ingekorte versie van een interview met Laurence Koo, dat verschenen is in Visie nr. 44, 2020. Nog geen abonnee? Vraag – vrijblijvend – een gratis proefnummer aan!

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons