Ten volle leven en sterven

Blog van Annemarie van Heijningen

Waslijn zaterdagochtend weekend rust rouwdienst

De kerkdeuren van Dorkwerd staan uitnodigend open. Langzaam vullen de banken zich met familie, vrienden en belangstellenden. Wie er is, heeft de ogen automatisch gericht op het podium. Daar staat de reden van deze doordeweekse bijeenkomst: een eenvoudige kist met daarin een gestorvene van 92 jaar.

Manmoedig had hij zijn einde tegemoetgezien. In rust afscheid genomen van zijn dierbaren, vol vertrouwen naar de Vader gegaan. Voor de uitvaart had hij weinig wensen, behalve dat de preek over Jezus moest gaan en de organist ‘Jesu bleibet meine Freude’ zou spelen. Dat gebeurt. De overbekende klanken dartelen dwars door de gewelven richting hemelruim. Er is iets bijzonders met deze dienst. Het is niet groots of meeslepend, het zingen gaat wat aarzelend, er is geklungel met de microfoon, toch is het geheel van een bijna verheven sereniteit. De blije dankbaarheid die de overledene bij leven heeft gekend, reikt hij postuum aan ons over. 

‘Gods Woord houdt stand in eeuwigheid’ is zijn zelfgekozen slotakkoord. In zijn versleten Liedboek stond al jaren een veelzeggende streep onder het ‘duimbreed’ van de tweede regel. Terwijl de kist wordt uitgedragen, beiert de klok een boodschap van eerbied. Een kleine groep genodigden maakt de gang naar het vers gedolven graf. Zelf loop ik richting pastorie, mijn moedertaken wachten me.

Voor ik mijn dochter naar paardrijles breng, moet de was nog aan de lijn. Terwijl ik zacht in de weer ga met wasgoed en knijpers, hoor ik aan de andere kant van de coniferenhaag flarden van de Twaalf Artikelen en een gezamenlijk Onzevader: ‘Want van U is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid.’ De witte lakens wuiven in de wind. Op deze zonovergoten zaterdagmorgen heb ik een workshop ‘ten volle sterven’ gehad, zodat ik het leven weer ten volle leven mag.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons