Drugsstrijd

Blog met Tijs van den Brink

Soms, als ik eerlijk ben slechts héél soms, zie je iets echt veranderen in een maatschappelijk debat. Dat was bijvoorbeeld het geval toen Lodewijk Asscher als PvdA-wethouder in Amsterdam (alweer jaren geleden) kritisch begon te worden op prostitutie.

Hij was tot de ontdekking gekomen dat veel prostituees slachtoffer zijn van mensenhandel. Later volgden partijgenoten van hem in andere grote steden, en mede daardoor kantelde het maatschappelijk debat. Op allerlei plekken wordt prostitutie sindsdien veel kritischer bejegend. 
Ik weet het nog niet zeker, maar ik zie een vergelijkbaar ‘wolkje als eens mans hand’ als het gaat over drugs. Drugs zijn in grote delen van de bevolking volstrekt genormaliseerd. Nota bene in de Tweede Kamer onthulde GroenLinks-leider Jesse Klaver vorige week dat hij de ‘loser van zijn fractie’ is, omdat hij nog nooit drugs heeft gebruikt. Z’n collega’s moesten er hard om lachen.

Maar er lijkt echt iets te veranderen. Het begon met politiechef Erik Akerboom die ergens vorig jaar de term ‘yogasnuivers’ introduceerde. Daarmee doelde hij op doorgaans progressief denkende randstedelingen, die biologische, linksdraaiende yoghurt eten en hypergezond proberen te leven, maar in het weekend wel een paar xtc-pillen naar binnen schuiven of een lijntje coke snuiven. Hij stelde dat ze met hun drugsgebruik een systeem in stand houden waarbij dodelijk geweld heel gewoon is.

Minister Grapperhaus van Justitie viel hem meteen bij. Een paar weken geleden verscheen een alarmerend rapport van onder andere oud-Volkskranten VARA-journalist Jan Tromp over hoe nauw de Amsterdamse onderwereld (lees: drugsmaffia) en bovenwereld met elkaar verweven zijn en steeds meer dreigen te raken. En vorige week beleefden we met z’n allen de schok van de eerste moord op een advocaat van een kroongetuige in een grote drugszaak.

Het besef lijkt langzaam door te dringen dat drugs niet normaal zijn. Nog los van het risico op verslaving bij sommige drugssoorten, neem je echt gezondheidsrisico’s bij het gebruiken. En met dat gebruik houd je een enorm ellendige wereld in stand. Die strekt zich uit van jonge, vaak kansarme jongeren die als runner worden gebruikt (en het eerst worden gepakt) tot de ‘grote jongens’: gewetenloze moordenaars die elkaar letterlijk het licht uit de ogen (laten) schieten.

Het komt erop aan de komende tijd: winnen de mensen die drugs vooral grappig en onschuldig vinden en die pleiten voor nog veel meer normalisering? Of breekt het licht écht door en kiezen we er in meerderheid voor drugs terug te dringen, zoals we dat met sigaretten en alcohol ook doen?

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons