De laatste brief aan Gijsbrecht

Blog van Matthijn Buwalda

Van Matthijn, volgeling van Christus met vallen en soms opstaan. Aan Gijsbrecht, mijn eerste en enige bekeerling, van wie ik de naam niet eens zeker weet. Genade en vrede en dat soort dingen.

Ja Gijsbrecht, je leest het goed: dit is mijn laatste brief aan jou. Ik voel me een soort Paulus die nog een laatste keer de kans heeft je iets mee te geven. Maar wat? Ik zou je op het hart kunnen drukken om vooral te vechten voor je geloofszekerheden en je fel te verzetten tegen alles wat daar vragen bij stelt. Om een bolwerk van geestelijke antwoorden te zijn in een wereld van vragen. Maar hoewel dat aanlokkelijk klinkt, kies ik voor iets anders.

Ik hoop vooral dat geloof je ruimte zal blijven geven. Ruimte om nieuwe wegen te vinden, nieuwe inzichten op te doen en die soms te omarmen. Maar ook ruimte om oude tradities en standpunten niet af te doen als achterlijk, maar ze in liefde de context te gunnen waarin ze zijn ontstaan, ze de waarde toe te kennen die ze gehad hebben en ze de tijd te geven om, waar nodig, te veranderen of opnieuw hun plek in de tijd te vinden.

Geloven zal altijd wel een zaak blijven van leven en leren. We proberen uiteindelijk allemaal met de tranen van het leven in onze ogen een beeld van God scherp te stellen. Een beeld dat pas scherp zal zijn als die tranen voorgoed van onze ogen zullen worden gewist. En tot die tijd kunnen we in Christus alvast het genadevolle gezicht van God zien. Blijf daar alsjeblieft naar kijken.

Geen idee of je hier iets mee kunt. Ik weet alleen dat ik geloviger ben dan ooit. Hoe langer ik God ken, hoe minder ik Hem begrijp en hoe meer ik in Hem geloof. En daar snap ik dan weer geen bal van. Hier zul je het mee moeten doen, waarde Gijsbrecht.

Dus voor de laatste keer: genade en vrede.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons