'Ik stuntel achter Jezus aan,' weet Andries Knevel

'Stuntelen we niet allemaal?'

Dat was een mooie avond, onlangs in de aula van het academie-gebouw in Utrecht. Honderden studenten kwamen bij elkaar om na te denken over het thema: ‘Ik stuntel, dus ik ben’. Dit is ook het motto van de Maand van de filosofie.

De avond werd georganiseerd door het Veritas-forum (wat een goede club, trouwens). Oud-burgemeester van Rotterdam Bram Peper (bekend van zijn stuntelen in de bonnetjesaffaire, maar geheel vrijgesproken) en managementgoeroe Ben Tiggelaar – die managers moet behoeden tegen stuntelen – deelden hun ervaringen. Voorwaar mooie gasten. Zelf mocht ik het debat leiden, al stuntelend.

We vroegen ons af wat stuntelen eigenlijk is. En doen we het niet allemaal? Een mens maakt fouten, een mens faalt en een mens stuntelt.
Maar is er vergeving voor mensen die gefaald hebben of fouten hebben gemaakt? ‘Maar nee, daar is vergeving, altijd bij U geweest’, zingt Psalm 130. En kun dan je weer terug in je oude functie?
Ook na zijn rehabilitatie is Bram Peper nooit meer voor een politieke functie gevraagd. Politiek is onbarmhartig.

Zou de christelijke wereld niet bij uitstek een wereld zijn waarin je mensen altijd een tweede kans moet geven? Je zou het denken, maar Ben Tiggelaar vond dat er ook na vergeving en verzoening functies en ambten zijn waarin de stuntelaar niet meer kan terugkomen.
Ach, u begrijpt, zo dachten we na over iets wat we allemaal wel doen: stuntelen, fouten maken en falen.
En natuurlijk denk je aan Jakobus 3, waar staat: ‘En hoe vaak struikelen wij niet allemaal.’
Dat maakt een mens nederig, en dat voorkomt dat we al te hard oordelen over de man of vrouw die stuntelend en struikelend door het leven gaat.
Ik dacht aan een uitspraak die ik pas las, en die me raakte: ‘Ik stuntel achter Jezus aan.’ Zo is het maar net. Een mooi thema voor een volgend debat.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons