'Als je de kleuterschool hebt overleefd, kun je alles aan'

Is een wenmiddag er nu voor de ouders of voor de kleuter?

kleuterschool eerste keer

Daar ging ze dan. Naar de wenmiddag op de kleuterschool. “Ze is er echt aan toe,” zeiden we tegen elkaar. Door opmerkzame vaders in mijn omgeving was ik al voorbereid op het gegeven dat moeders het er vaak moeilijk mee hebben als ze hun oudste voor het eerst naar school brengen. Dus nam ik me voor: naar school gaan, is een feest.

Maar die middag, net voor de meivakantie, voelde het allemaal toch anders. Ik zat niet in zak en as, hoor, en kon het droog houden. Maar ik zag ineens dat kleine poppetje weer voor me, met die mooie lange nageltjes en dat donkere haar onder een babymutsje. Ik zocht het filmpje nog een keer op van haar eerste stapjes en hoorde de geluiden die ze erbij maakte, keurig in de maat: “Ta-ta, tatata.”

En dus hoorde ik mezelf tegen haar zeggen dat zo’n middagje zó voorbij is en dat we dan lekker thee zouden gaan drinken. En dat ze echt niet altijd naar school hoeft, als ze een keer moe is of geen zin heeft of zo. “Lekker pedagogisch,” mompel ik er voor mezelf nog wel achteraan.

Maar ze had er gewoon zin in. Dus wat deed ik moeilijk? Als je de kleuterschool hebt overleefd, kun je alles aan, hoorde ik eens iemand zeggen. Nou, dáárom deed ik dus moeilijk. Maar mijn eigen kleutertijd was toch prima? In mijn herinnering speelden we alleen maar buiten en scheen de zon voortdurend. Ik zie me nog zitten in een van die lompe karren waarbij een ander – héél pedagogisch – je altijd moest duwen.

Op die ene keer na dan. We hadden in de klas een Bijbelverhaal gehoord over Jezus die onze verkeerde dingen voor Zijn rekening nam, of zoiets. Mijn vriendje pakte kort daarna een schaar en knipte een lange lok van het hoofd van een klasgenote. Ik stond erbij, keek ernaar, en filosofeerde: als ik zeg dat ik het gedaan heb, dan komt het goed – net als bij Jezus. De juf snapt het wel.
Niet dus. Resultaat: ik moest voor straf de rest van de ochtend naar een andere groep en dat vriendje (ik vergeef het hem) kwam met de schrik vrij.

Ik hoop dat onze dochter minder moeilijk denkt en vooral geniet van een onbezorgde schooltijd. Ze kwam gelukkig heel enthousiast – en doodmoe – thuis.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons