Christchurch heeft ons allemaal iets te zeggen

Lukt het om te luisteren?

Opnieuw werd de wereld opgeschrikt door een barbaarse terreurdaad. Op vrijdag 15 maart vermoordde een 28-jarige man 50 mensen en verwondde tientallen andere moskeebezoekers. Uit een verklaring werd duidelijk dat de dader handelde uit anti-islamitische motieven: hij streeft naar een ‘blanke overheersing’.

Afkeer

Zodra ergens een aanslag wordt gepleegd, volgt op sociale media al snel de roep aan mensen uit dezelfde groep als de dader om hun afkeer van de terreurdaad uit te spreken. Na aanslagen als op de redactie van Charlie Hebdo, wordt van moslims bijvoorbeeld verwacht dat ze zich openlijk uitspreken tegen weerzinwekkende daden Maar nu, op wie in onze omgeving projecteren we onze boosheid om het zinloze geweld in Christchurch? Ook in onze samenleving dragen steeds vaker mensen bij aan de polarisatie in de samenleving. Of sterker: spreken mensen duidelijk hun afkeer van bepaalde bevolkingsgroepen uit, waarbij ze er niet voor terugdeinzen om daar valse informatie voor te gebruiken en angstbeelden op te roepen. Een tsunami van vluchtelingen bijvoorbeeld, wie wil dat?

Vingerwijzen

En toch: komen we er ook maar iets verder mee door met onze vinger te wijzen naar specifieke politici of anderen na een terreurdaad als in Christchurch? Ik denk het niet. Het leidt alleen maar tot nog meer polarisatie en onbedoeld krijgen mensen die zich van angstberichten bedienen weer een podium om sympathisanten te winnen voor hun ideologie. Een oude wijsheid luidt: ‘Als je met één vinger naar een ander wijst, wijzen er drie naar jezelf terug.’ Lukt het ons om in de spiegel te kijken en zelf iets te leren van wat er vrijdag in Nieuw-Zeeland is gebeurd?

Antigif

We vinden het in onze samenleving schijnbaar steeds moeilijker om elkaar met respect te blijven behandelen als we van mening verschillen. Dat leidt tot verschijnselen als blokkeerfriezen, wapperende Palestijnse vlaggen tijdens een bijeenkomst voor vrede en verdraagzaamheid, haatberichten op sociale media, bedreiging en uitsluiting. Het legt iets bloot van vergif dat door onze samenleving kruipt. Gelukkig is het iets waarvoor een eenvoudig antigif voorhanden is. Als we allemaal eens stoppen om ons vast te bijten in ons eigen gelijk, dan wordt de samenleving stap voor stap weer een beetje mooier. Kies voor woorden die verbinden, stel eens oprechte vragen, luister in plaats van te spreken. Want als we goed luisteren, dan heeft Christchurch ons allemaal iets te zeggen.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons