Besef

Blog van Tim van Wijngaarden

‘Beseffen jullie wel wat je net gezongen hebt?! Dat waren grote beloften!’ Het refrein verschijnt opnieuw op het scherm. De zangleider heeft er zin in. Zijn vorsende blik zoeft over de gemeente.

Ik voel me betrapt. Ik heb vrij gedachteloos het lied zitten meezingen, en inderdaad: ik beloof nogal wat. Mijn hele leven toewijden of zoiets. Woordeloos mompelt de gemeente dat het inderdaad nogal schort aan besef. Wij ellendige mensen! De stilte wordt zwaar van besef. Op de achterste rij begint een baby te brabbelen. Eerlijk gezegd besef ik heel vaak niet wat ik zing. Het is maar goed ook. Als ik liederen zou zien als ‘juridisch bindende overeenkomsten op muziek’, zou ik me aan geen enkel opwekkingslied meer wagen. De catchy melodietjes hebben vaak teksten waarin ik nogal wat proclameer in de hemelse gewesten: ik zal gaan waar Hij zendt, wonderen doen, verkondigen, getuigen, ‘ik heb U lief ’ roepen over straat. Ik besef nauwelijks wat de bindende consequenties van dat soort zinnen zijn.

Voordat alle reformatorische lezers nu beginnen te grinniken om die domme evangelischen met hun pretentieuze popliedjes: de oude psalmberijming uit mijn jeugd was nog erger. Ik kon niet eens beseffen wat ik zong, omdat ik het domweg niet begreep: ‘Dekt nooit schaamt maar die de deugd zonder oorzaak stout verachten’. Besef je wel wat je zingt? Geen lettergreep, dominee! Elke liedbundel heeft liederen die onzingbaar worden als we echt beseffen wat we zingen. Het hoeft ook helemaal niet. Zingen gaat om iets anders. Zingen is meer gevoel dan ratio, dat moet je wel beseffen. En het is samenzang: je stroomt mee met de rest, of je het beseft of niet. De grap is dat God zegt daarvan te genieten. Sterker: Hij zit erop. Nog sterker: betekenisloos gebrabbel is favoriet. Zuigelingen en kindermonden vindt God sterk. Misschien is tongentaal daarom wel een gave van de Geest: onbenullig babygebrabbel voor volwassenen; even verlost van elk besef van betekenis.

De baby op de achterste rij heeft er zin in en zet een vrolijk gekraai in. De gemeente ontspant zich. De zangleider glimlacht. Pure baby-aanbidding. Heilig onbenul.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons