Tafel van gelijkheid

Blog van Matthijn Buwalda

Net zoals de pepernoten ieder jaar eerder in de winkel lijken te liggen, lijkt ook de (zwarte?) pietdiscussie elk jaar eerder op te laaien. Dit jaar merkte ik dat ik de radio of televisie uitzette als het onderwerp langskwam. Ik ben er zo ontzettend klaar mee.

Vooral omdat het exemplarisch lijkt voor hoe we steeds vaker met elkaar omgaan. In de politiek, in de maatschappij en ja, ook in de kerk. We graven eerst een metersdiepe loopgraaf, nemen elkaar dan jarenlang onder vuur met ons eigen gelijk en zijn vervolgens verbaasd over de polarisatie die ontstaan is.
De toon in het politieke debat is aan het verharden, zowel in Nederland als internationaal. Dat is niet nieuw, maar het lijkt wel alsof er elke keer een schepje bovenop wordt gedaan. De toon in de maatschappij verhardt ook, denk maar aan de manier waarop er gesproken wordt over de komst van azc’s, het kinderpardon, supporters van andere voetbalclubs, of je wel of geen vlees mag eten en dus ook over (al dan niet zwarte) pieten.

En ook in de kerk vind je de verharding terug. Hoe je denkt over Israël is in veel kringen de heilige graal van het geestelijk gelijk, om nog maar te zwijgen over vrouwen in het ambt, het (in)zegenen van homohuwelijken, kinder- of volwassenendoop en wie er aan het avondmaal mag. Begrijp me goed: ik gun iedere christen en iedere denominatie zijn eigen achterhoedegevecht, maar de liefdeloosheid die in dit soort meningsverschillen is geslopen, siert ons niet. De manier waarop het vaak persoonlijk wordt gemaakt al helemaal niet. En ja, ik schrijf nu ook voor mezelf.

Ik geloof dat God geen lievelingskinderen heeft. Ik zie Zijn koninkrijk graag als een tafel van gelijkheid waaraan je soms ook naast of tegenover die irritante ander komt te zitten. Een mens net als jij, want God schiep mensen, geen meningen. Je enige opdracht? Liefhebben. En als dat niet lukt? Liefhebben. En als het dan nog niet lukt? Liefhebben.

Beeld: ANP

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons