‘Ik ben jaloers op mijn kinderen’

Tips van contextueel therapeut Jaap van der Meiden

“Ik heb geen leuke jeugd gehad. Mijn vader was veel weg, en als hij thuis was, sliep hij meestal. Mijn moeder was alleen bezig met het huishouden. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit met mij gespeeld hebben of aandacht voor mij hadden. Inmiddels heb ik zelf twee kinderen en ontpoppen mijn ouders zich als de leukste opa en oma die ik ken. Het maakt me jaloers op mijn eigen kinderen.“

Misschien vraag je je wel af hoe dat kan, jaloers zijn op je eigen kinderen. Het is toch prachtig als je ouders een leuke opa en oma zijn? Dat misgun je je kind toch niet? Nou, het verhaal van Rick laat zien dat dit wel kan. Ook al begrijpt hij dat de omstandigheden anders waren dan nu. Zijn vader had een drukke baan en deed ’s avonds ook nog veel voor de kerk. En een gezin met vijf kinderen vraagt ook veel van een moeder, die ook nog de zorg voor haar eigen zieke moeder had. Maar is dat een excuus? “Voor mij zijn ze er nooit geweest en was er nooit tijd, maar voor mijn kinderen zetten ze alles aan de kant. Ik merk dat ik soms zelfs geneigd ben mijn boosheid op mijn kinderen af te reageren.”

‘Deed ik iets fout?’

Rick is echt niet de enige die hier tegenaan loopt. Het voelt ook oneerlijk als je eigen ervaringen met je ouders zo contrasteren met de manier waarop ze nu grootouders zijn. Je vraagt je af: waarom nu wel voor hen, en destijds niet voor mij? Begrijpelijkerwijs rijzen er vragen als: was ik niet goed genoeg voor ze? Hielden ze niet van me? Deed ik iets fout? Zolang dergelijke vragen als spoken in je hoofd ronddwalen, houden ze je gevangen. Je kunt erin vastlopen en het kan je vader- of moederschap lelijk beïnvloeden.

Spijt

Ik vraag aan Rick of hij dit weleens aan zijn ouders heeft voorgelegd. Dat hoeft niet verwijtend of beschuldigend, maar om meer te weten te komen. Ik raadde hem aan eens te beginnen met hun te vertellen dat hij ziet dat ze vol overgave opa en oma zijn, en dat hij daarin een verandering ziet ten opzichte van vroeger. Vraag hen er eens naar. Dat heeft Rick uiteindelijk gedaan. Er ontstond een gesprek over vroeger, waarbij Rick de kans kreeg iets te vertellen over zijn eigen ervaringen als kind.

Tot zijn verrassing luisterden zijn ouders geïnteresseerd naar hem. Wat hem het meest hielp, was het begrip van zijn ouders. Ze vertelden hem dat ze zelf ook met spijt terugkeken op hoe weinig ze er voor hem waren geweest. Maar dat ze dat nu eigenlijk probeerden goed te maken.

Dit gesprek hielp Rick om niet meer zozeer jaloers te worden op zijn eigen kinderen, maar om te zien dat zijn ouders hem daar juist iets heel belangrijks mee wilden geven. Hij kon veel meer genieten van hun zorg en aandacht voor zijn kinderen, omdat hij dat nu ook kon ervaren als aandacht en erkenning voor hemzelf.

tip

Draag de pijnlijke ervaringen uit je kindertijd niet onveranderd de rest van je leven met je mee, maar kijk als volwassen mens nog eens terug. Het kan je helpen de geschiedenis beter te begrijpen en er daardoor ook beter mee om te gaan.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons