‘Ik heb last van interviewstress’

Blog van Tijs van den Brink

Waarom geven mensen interviews? Het is een beetje een rare vraag misschien voor een interviewer zoals ik, maar ik heb mezelf die vraag heel veel gesteld de afgelopen dagen.

Dat zit zo: dagblad Trouw interviewde me voor de rubriek ‘De Tien Geboden’, de al jarenlang bestaande serie waarin journalist Arjan Visser met min of meer bekende Nederlanders de wet doorneemt.
Op het moment dat zo’n verzoek me bereikt, heb ik meteen buikpijn: o, nee, daar gaan we weer. Elke keer dat ik tamelijk persoonlijke interviews geef, slaat de stress toe. Het begint al bij de beslissing óf ik me wil laten interviewen.
‘Dan doe je het toch niet?’ zult u zeggen. Nou ja, dat kan. Maar als iedereen dat doet, heb ik geen werk meer. Ik leef zo’n beetje van mensen die zich laten interviewen. En bovendien: een persoonlijk interview is ook geschikt om lezers duidelijk te maken dat een tv- programma weer begint, NieuwLicht in dit geval.

'Wat heb ik gezegd?'

Rond het interview zelf denk je na over welke vragen je kunt verwachten. Dat was in dit geval niet zo moeilijk: de Tien Geboden staan al een tijdje vast. Maar toch: wat vertel je wel en wat niet? Wat is privé en wat mag in de krant? Wat is ijdelheid en waar kunnen de lezers wat aan hebben? Het gesprek zelf was een feestje. Arjan is een erg sympathieke interviewer. Maar juist dat zorgt voor stress in de uren en dagen na het gesprek. O, wat heb ik allemaal gezegd? Heb ik wel genoeg nuance aangebracht? Deed ik niet te stoer op sommige punten of juist vals bescheiden? En wat heb ik ook alweer gezegd over de islam?

Opluchting

Die stress duurde tot het interview op mijn bureau belandde om te checken wat Arjan ervan gemaakt had. Dat was vanavond, vlak voordat ik deze column schreef. Ik stuurde het verhaal zo snel mogelijk door aan een paar mensen die ermee te maken hebben. M’n vader (het ging immers over ‘Eert uw vader en uw moeder’), m’n vrouw (het ging immers over ‘Gij zult niet echtbreken’) en de voorlichter van de EO natuurlijk. Niemand bleek in paniek. Opluchting.
Nou nog hopen dat de mensen die het lezen er iets aan hebben. Pas dan is de stress de moeite waard geweest...

PS. Inmiddels is het een paar dagen na publicatie. Veel aardige reacties, een enkele bezorgde blik. Geen spijt.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons