Klikosofisch

Blog van Matthijn Buwalda

De afgelopen weken stonden er nauwelijks containers aan de weg, maar vanavond staat het weer vol. Als ik mijn kliko naast de andere heb gezet, zucht ik even diep de schemering in.

Elk jaar tegen het einde van de vakantie heb ik zo’n moment waarop ik me realiseer dat het weer voller wordt. De winkels, de wegen, de werkvloer, de agenda, de avonden, iedere op- en afrit op doordeweekse dagen in de spits, de inbox en de ochtendkrant. Alles wordt voller.

Om nog maar te zwijgen van mijn hoofd, mijn interne to-dolijstjes, het continurooster dat sommigen leven noemen, ja, zelfs de tijd die ik niet heb. Het wordt voller. De emmer van mijn ziel die ik in de afgelopen vakantieweken enthousiast heb leeggegooid op de gortdroge zomergrond. Voller. Blijven we onder de rand dit seizoen? Of komt er een druppel die ’m doet overlopen?

Inmiddels ben ik achter de kliko gaan staan. Mijn handen leunen op de zijkanten van de groene bak en ik staar getormenteerd naar beneden.
Laatst werd ik geïnterviewd door een meneer en kreeg ik de vraag wat ik doe in mijn vrije tijd. Pas vanavond komt in me op dat het nogal een vreemde vraag is. Als ik vrij ben, doe ik namelijk niets. Althans, dat zou ik willen. Steeds vaker doe ik in mijn vrije tijd de dingen waar ik in mijn niet-vrije tijd niet aan toe ben gekomen. Voller. Ik praat inmiddels hardop, kijk recht de straat in en gebruik mijn linkerhand om mijn woorden kracht bij te zetten. Mijn rechterhand leunt nog steeds op de kliko, die inmiddels is gepromoveerd tot kansel. Hoelang ik daar zo heb gestaan, weet ik niet.

Ik schrik op uit mijn klikosofische overpeinzingen als ik word gegroet door een enigszins bezorgd kijkende hondenuitlater. Ik mompel iets terug, terwijl ik nonchalant probeer een normale pose aan te nemen. Te laat.

De kliko wordt morgen geleegd. Misschien moet ik mijn hoofd zo af en toe ook eens bij de weg zetten.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons