'Ik voelde mij net een ongewenste asielzoeker'

Blog van Tijs van den Brink

“Zeg tegen uw man dat hij niets hoeft te betalen, maar dat ik z’n auto niet kan maken, en vooral: dat hij hier weg moet met zijn auto. Nu!”

Ik bevind me in een Ford-garage in het noorden van Italië. Vrouw en kinderen zitten vierhonderd kilometer verderop, op ons vakantieadres. Dit weekend, net in Italië, is de auto kapotgegaan. We zijn doorgereisd met een huurauto. Gisteren werden we gebeld met de mededeling dat onze eigen auto was gemaakt. Vanmorgen ben ik vierhonderd kilometer teruggereden om hem op te halen. Maar helaas: na twintig kilometer met m’n gerepareerde Ford te hebben gereden, hield hij er opnieuw mee op. En nu zit ik dus opnieuw in een Italiaanse Ford-garage.

Mijn Italiaanse woordenschat beslaat ongeveer twintig woorden. Een goed gesprek over m’n auto is daarmee onmogelijk. Mijn vrouw daarentegen kan zich uitstekend redden, dus bij ieder wissewasje bel ik haar en verbind haar door met Italiaanse automonteurs.

Sprakeloos…

Overigens zou ik de situatie waarin ik me nu bevind niet als een wissewasje willen betitelen. Het is tien voor zes, over tien minuten sluit de garage. Meneer Alblondi, zo heet-ie, is er klaar mee. Hij weet niet wat er precies kapot is aan m’n auto en hij heeft ook geen tijd er langer naar te kijken. En vrijdag gaat hij op vakantie, net als alle andere garagehouders in de regio, dus hij wil maar één ding: dat ik wegga, nu, van zijn terrein af...

Ik ben sprakeloos. Weg? Waarheen dan? Hoe dan? De auto is kapot, meneer!

Als een ongewenste asielzoeker

Even, heel even, voel ik wat een asielzoeker moet voelen die geen asiel krijgt. Ongewenst. U moet wegwezen hier, we kunnen niets voor u doen en we willen zeker geen last van u.

Onverwachte hulp

Gelukkig is er een vriendelijke mevrouw, die Engels kan. Ze weet een hotel hier in de buurt. En, best heel bijzonder, ze geeft me haar telefoonnummer, voor het geval ik er niet uitkom. Het ontroert me, een Italiaanse vrouw die een wildvreemde buitenlander haar nummer geeft.

Als ik ’s avonds in het door haar gewezen hotel verblijf, appt ze nog een keer: of het allemaal is gelukt... Nou nee, dat niet. Ik lig hier zonder tandenborstel, gezin, auto en pyjama in een aftands hotel. Maar wat ontzettend aardig dat u het vraagt!

PS Het kwam uiteindelijk allemaal redelijk goed. Maar wat is het fijn als iemand gewoon aardig tegen je doet als je in de penarie zit!

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons