Dit mag je niet vergeten!

De Bijbel Open met dominee Arie van der Veer

Het is heel herkenbaar: belangrijke dingen waar mensen vroeger enthousiast over waren, wordt bij volgende generaties vergeten. Jozua was is daarvan bewust en hield een indrukwekkende toespraak.

Een pas gestichte gemeente bruist van de energie. Mensen kiezen er heel bewust voor om zich bij die nieuwe gemeente aan te sluiten. In de kerk, waar ze ooit lid waren, was het maar lauw. Je zag er nauwelijks nog jongeren. In die nieuwe gemeente is het helemaal anders.

Jaren later. Ook in die nieuwe gemeente zijn kinderen geboren en kleinkinderen gekomen. Zij horen van jongs af aan bij de gemeente. Deze volgende generatie kent dat eerste bruisende begin niet. De verhalen kennen ze wel. Maar dat vuur van hun (voor)ouders is hen onbekend. De bewuste keuze van hun ouders was niet hun keuze.

De beleving missen

Zoiets gebeurde ook met de nieuwe generaties, die de woestijnreis van het volk Israël niet hadden meegemaakt. Natuurlijk kenden zij de verhalen. Vertellen hoorde bij de cultuur van toen: doorgeven van wat er ooit gebeurde. Maar ze misten het gevoel. Het gevoel dat hun voorouders hadden, toen zij door de Jordaan trokken. De emotie, toen de muren van Jericho omvielen. Omvergeduwd door een onzichtbare hand.

‘Toen ook zijn leeftijdsgenoten met hun voorouders waren verenigd, kwam er een volgende generatie, die niet vertrouwd was met de HEER en wat hij voor Israël had gedaan’  Richteren 2:10

Het is een verhaal geworden

Het staat heel subtiel in bovenstaande tekst: ‘Ze waren niet vertrouwd met wat God had gedaan.’ Voor het derde geslacht na de intocht werden de daden van God gebeurtenissen: geen actualiteit, maar geschiedenis. Daarom konden zij er veel minder enthousiast over vertellen dan hun grootouders. Daarom was het voor hen veel moeilijker te geloven dat God echt wonderen kan doen. Dat God niet iemand is uit het verleden, maar ook van het heden. Wat kun je daaraan doen?

Oorlogsherinneringen

Je kunt het, denk ik, vergelijken met mensen die de oorlog hebben meegemaakt. Zij kunnen juist in deze tijd van grote betekenis zijn. Er zijn tachtigers die op scholen hun verhaal vertellen. Over die bange tijd. Over echt honger hebben. Stokoude Joodse mensen vertellen aan jongeren hoe het was in de concentratiekampen.

De schuldvraag

Natuurlijk kun je de nieuwe generatie in het land Kanaän niet vrijpleiten. Te snel was de volgende generatie ‘vergeten’ wat God had gedaan. Te snel was genade geaccepteerd als iets vanzelfsprekends. Maar wat heeft die eerste generatie gedaan? Hebben ze verteld dat ze ooit een slavenvolk waren in Egypte? Hebben ze verteld hoe zwaar, maar ook hoe wonderlijk de woestijnreis was?

In herinnering roepen

Aan het einde van zijn leven riep Jozua de Israëlieten bij elkaar. Toen heeft hij die bekende uitspraak gedaan: ‘Ik en mijn huis, wij zullen de HERE dienen’. Maar eerst had hij een toespraak gehouden. Een toespraak over wat er allemaal was gebeurd, maar vooral ook over wat God had gedaan. Hij deed dat zo vol passie dat het leek of God Zelf aan het woord was.

Huiswerk voor ons!

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons