De schoenmaker

Blog van Annemarie van Heijningen

“Kan hier een nieuwe rits in worden gezet?” Ik wurm mijn sneaker uit mijn tas en leg hem voor hem neer. Hij werpt een vlugge blik. “Heb je een momentje, dan fiks ik het meteen.”

Ik nestel me genoeglijk op een hoge kruk. Ik houd van de beslotenheid van deze kleine zaak, van het geratel van machinerieën en de geur van leer en lijm. Terwijl hij vakkundig bezig is, kijk ik hem nieuwsgierig op de vingers. “Mooi vak heb je.” Hij verstaat me niet, kijkt me vragend aan. “Dat je een mooi vak hebt, je repareert wat stuk is gegaan.” Abrupt zet hij de naaimachine uit, draait zich nijdig naar me toe. “Hoorde ik zoiets maar vaker. Ik sta hier al negen jaar. Mensen om me heen vinden dat het tijd wordt voor iets nieuws. 'Sta je daar nou nog steeds'?, vragen ze dan. Ik houd van mijn werk, weet je, maar dat soort opmerkingen maakt me onrustig. Je ervaart druk van buitenaf. Het voelt tegenwoordig bijna gênant om jarenlang hetzelfde werk te doen. Iets waarvoor ik me continu verdedigen moet.”

Daar praten we wat over door. Dat men het leven uitperst als een citrusvrucht. Dat men die ander aanspoort méé te knijpen. Te knijpen, tot diens handen zijn verkrampt en hij tot waanzin wordt gedreven om die laatste druppel, die verrekte laatste druppel, ook nog op te kunnen vangen.

Ik wil wedden dat zijn verzuchting weerklank vindt. Wat maken we elkaar de kop toch gek met onze ijle jacht naar ánders en naar méér. Jij die van veiligheid houdt en niet in vervoering raakt van steeds een nieuwe uitdaging, laat je werklust vooral niet bederven door jobhoppers, carrièretijgers en fladderaars. Tevredenheid gecombineerd met trouw is levenskunst in het kwadraat. Hé truckchauffeur, beklim behendig die cabine tot je ouderdom. Juf, duik met plezier het komend schooljaar in. En schoenmaker, blijf lekker bij je leest.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons