Verliefd in Rome

Blog van Andries Knevel

De jongeman had ons al een tijdje een beetje zitten observeren. Niet opzichtig en ook niet vervelend, maar af en toe keek hij in zijn stoel op het terras in Rome een beetje onze kant op. En toen opeens gebeurde het.

“Mag ik u een wat vreemde vraag stellen?” vroeg hij in goed Engels. Wij knikten beleefd. Waarom ook niet. “U lijkt zo’n gelukkig echtpaar. Mag ik u vragen wat uw geheim is en welke tips u me kunt geven? Gisteren is mijn relatie verbroken en dat overkomt me eigenlijk telkens weer.” Een kort moment keken mijn vrouw en ik elkaar verbouwereerd aan. Zo’n gelukkig echtpaar?

Ja, dat zijn we, maar we hadden op dat terras bij het Vaticaan heus niet overdreven verliefd naar elkaar zitten staren. Ik had haar hand niet vastgehouden en er waren ook momenten geweest dat we even niets tegen elkaar zeiden. We hadden elkaar zelfs niet gekust, maar kennelijk straalden we samen zo veel geluk uit dat het de Romeinen was opgevallen.

Maar wat voor een antwoord geef je dan op zo’n vraag? Ik keek een beetje laf naar mijn vrouw, zo van: zeg jij het maar. En tegen de vriendelijke jongen zei ik: “Mijn vrouw is beter in het Engels, dus zij zal het je vertellen.”

“Tja,” zei mijn vrouw. “Een gelukkig huwelijk heeft te maken met liefde, onderling respect, onvoorwaardelijk voor elkaar gaan, het beste voor elkaar zoeken, gericht zijn op het belang en het geluk van de ander. Met overgave aan elkaar, zonder jezelf te verliezen. Maar ook met samen plezier hebben in dingen, met humor delen.”
Ik keek haar bewonderend aan. Het vloeide uit haar mond. En in alle eerlijkheid: het is waar. Zo proberen we samen te leven.

De jongen keek haar dankbaar aan. Hij had er veel van geleerd. “Zullen we samen een marriage course gaan lei...,” zei ik nog. “Nee,” zei ze gedecideerd. “Dat laten we aan anderen over.” En wij vervolgden onze tocht door Rome.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons