Spelersmakelaar Peter de Bos kwam tot geloof

'God moet je bij de kladden pakken'

Als spelersmakelaar en goede vriend van toenmalig FC Barcelona-coach Frank Rijkaard leidde Peter de Bos (58) een jetsetleven onder de Spaanse zon. Een Barcelona-speler zette hem stil, met één zinnetje: ‘Je banjert hier wel vrolijk rond, maar je bent niet gelukkig.’ Eindelijk vond Peter de rust waar hij een leven lang naar zocht. “Sylvinho heeft mijn leven gered.”

“Soms vraag ik een beetje mismoedig aan mijn vrouw: waarin ben ik nou eigenlijk veranderd? Dan komt ze met een hele lijst: je bent minder jaloers, minder snel geïrriteerd, je hebt meer zelfvertrouwen, bent vrijgeviger... Dat is geleidelijk gegaan, ik merk het in kleine dingen. Laatst knalde er een bakkersbusje – bóém – vol op mijn auto. Total loss. We werden een paar meter opzij gedrukt.

Ik stap boos uit, been naar die man toe en word – al lopend – rustig. Ik zie hem huilend zitten. ‘Ik had een black-out, wil je me alsjeblieft vergeven?’ Dus ik zeg, opeens: ‘Natuurlijk vergeef ik jou! God heeft mij ook vergeven. Hoe gaat het met je?’ Na dat ongeluk stuurde een vriend, cabaretier Hans Teeuwen, me een filmpje waarin hij zei: ‘Moeten we God nu dankbaar zijn dat je niet dood bent, of moeten we zeggen: hé God, waarom laat je een busje tegen Peter aan rijden? Ik ga nu voor je bidden.’” 

Jiskefet

In een strandtent vertelt Peter met onvervalst Amsterdams accent zijn levens- verhaal. Hij kijkt uit op het strand, waar hij met enige regelmaat met mannen uit zijn kerk uitwaait en een balletje trapt; die keer dat hij jarig was, deed Rijkaard gezellig mee. “Elke verjaardag zamel ik geld in voor een goed doel; afgelopen jaar voor International Justice Mission, een christelijke mensenrechtenorganisatie die strijdt tegen mensenhandel en moderne slavernij. Op andere verjaardagen kwamen Herman Koch van Jiskefet – ik speelde ooit hoerenloper in een Jiskefet-scène – en Hans Teeuwen vaak langs.

Ik vertelde wat Jezus na mijn bekering in mijn leven had veranderd en waarom ik me inzet tegen onrecht. Ik ben de enige gelovige in het netwerk van die jongens, dus ik moet het ze wel vertellen. Op de een of andere manier pikken ze het. Ze zien dat ik veranderd ben; rustiger, vrijgeviger. Ik blijf met hen bevriend, ik wil me niet vervreemden van de realiteit van deze wereld. God wil juist dat we een licht in de wereld zijn! Ik dram niet, maar houd wel van goede gesprekken over het geloof, net als Frank trouwens. Vrienden zeggen weleens tegen ons: ‘Kap eens met dat kwetteren over God!’” 

Is dit het nu?

“Kijk, ik heb in hun schoenen gestaan. Als spelersagent in Spanje leidde ik een leven waar iedereen jaloers op was. Ik liep zo de voetbalstadions in, kende veel spelers, had geld, vriendinnen. Maar, nu zeg ik tegen die vrienden: er is een diepere vision, een meaning, een diepere betekenis voor je leven. Zelf werd ik op een nacht wakker met de gedachte: is dit het nu, is dit alles? Bij mijn meeste vrienden leeft die vraag niet. Ik denk dat God je bij de kladden moet pakken, zoals Hij dat bij mij deed, die nacht. Daar worstel ik mee, met de vraag waarom God dat nog niet bij mijn vrienden doet. Sommigen van hen vragen zich af: hoe kan een behoorlijk geslaagde vent als Peter God nog nodig hebben?” 

Saaiste speler

Peter feest in Spanje onverminderd door en ruilt het ene baantje in voor het andere. Zonder aanleiding kan hij opeens de slaap niet meer vatten, terwijl de vraag ‘Wat is de zin van het leven?’ zich steeds meer aan hem opdringt. In het spelershome van Barcelona loopt voetbalspeler Sylvinho op Peter af en zegt: ‘Je banjert hier wel vrolijk rond, maar volgens mij ben je ongelukkig. Waar zit je mee?’ “Ik zei: ‘Ik niet gelukkig? Waar heb je het over, ik vermaak me kostelijk!’ Als spelersmakelaar vond ik Sylvinho al de saaiste speler, hij ging na wedstrijden keurig naar huis. Ik hoefde hem niet meer te spreken, maar zijn woorden bleven rondzeuren in mijn hoofd. Ik dacht: eigenlijk heeft hij gelijk. Ik ben ongelukkig, ik heb nauwelijks liefde van mijn ouders ervaren, ik ben onzeker, kan geen baan volhouden, heb mijn huwelijk verprutst en zoek mijn geluk in vrouwen.”

Enkele maanden later vraagt Peter alsnog aan Sylvinho waar hij precies op doelde. Sylvinho neemt alle tijd, vertelt over Jezus en gaat uitgebreid in op rationele vragen waar Peter mee worstelt. Er volgen etentjes en nog meer goede gesprekken, en na een jaar durft Peter weer voorzichtig een kerk binnen te stappen. Ook komt hij bij Sylvinho thuis, waar een groep christenen wekelijks samenkomt. Daar ontmoet hij een fijne pastor en niet lang daarna kan Peter zich eindelijk, zonder schroom en nu echt, overgeven aan Jezus. “Sylvinho heeft mijn leven gered. Als ik aan hem terugdenk, word ik vaak nog emotioneel.” 

Dit artikel komt uit Visie 25/26. Meer van dit soort verhalen lezen? Vraag dan een gratis exemplaar aan van Visie via deze link.

Beeld: Miss Jack

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons