Oorkonde

Blog van TimZingt

Met de plechtigheid van een inwijdingsritueel stopt de vrouw dopjes in de oren van onze dochter. “Nu laat ik piepjes horen en dit apparaat geeft dan aan of de baby hoort."

Ze zegt het zo sacraal dat ik knik zoals bij een preek en geneigd ben ‘amen!’ te roepen, maar ik houd me in. Doodse stilte en ondragelijke spanning. Het verlossende woord spreekt ze snel: “Ja! Het gehoor is in orde!” Een zucht van verlichting door de woonkamer. Dochterlief blijft er onbewogen bij, maar ik pink een traantje weg.

Ik maakte dit ritueel onlangs voor de vierde keer mee. We zijn gezegend met de geboorte van kind 4.0 en de kraamweek heeft zo zijn rituelen. De gehoortest heeft dit keer echter haast een religieus karakter. Als een grote liturgische handeling wordt de test uitgevoerd door een gehoorpriesteres die het bijpassende formulier helemaal uit haar hoofd opzegt. Ten slotte haalt ze zelfs een diploma tevoorschijn. “Want,” zegt ze statig, “ze is geslaagd voor haar gehoortest.” Ik grap nog dat het leuk is dat het dan óórkonde heet, maar dat begrijpt ze niet. Liturgen hebben zelden gevoel voor humor als het hun eigen liturgie betreft.

Het gaf wel te denken. Deze dochter die ons in de schoot is geworpen, vult ons juist met verwondering over het mysterie van bestaan. Iets van die verwondering was te lezen op het geboortekaartje: ‘besta maar, wees maar en ben ’ (dichter Sjoerd Stellingwerf). Maar ze is nog geen twee dagen ter wereld en de verwondering maakt plaats voor de test: niks ‘besta maar en wees maar’, er moet gepresteerd worden. De gehoortest is het startschot voor een eindeloze reeks van meetmomenten om te ranken & yanken: de couveusetest, de eerste-tandjes-cito, het kleuter-instaptentamen en vervolgens een hele polonaise aan citotoetsen. Er wordt bestaansrecht aan ontleend: ‘Die van mij kan al lopen’, ‘die van mij is hoogbegaafd’, ‘die van mij zit in de selectie’, ‘die van mij heeft allemaal A1’. De verwondering over het domweg bestaan maakt plaats voor de verwondering over prestaties. De ratrace van het elkaar de maat nemen, het maakt me droevig.

“Straks als het consultatiebureau belt voor een volgend meetmoment, neem ik gewoon niet op,” blaf ik. “Krijgt ze meteen ook de geengehoor-konde.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons