Help, ik schrik van mezelf als opvoeder!

Tips van Yvonne Bijl

Af en toe lig ik zo in de clinch met mijn kinderen van 6 en 8, dat ik mezelf niet meer herken. Ik schreeuw, doe hysterisch en zeg dingen waarvan ik achteraf spijt heb. Hoe houd ik mezelf in toom?

Je hoeft maar met een collega-opvoeder hierover te praten en iedereen herkent zich in de situatie van hierboven. Meestal volgt er een zucht van verlichting en hoor je de bemoedigende woorden: “O joh, dat gebeurt mij zo vaak!” Maar hoewel het lekker kan voelen dat je niet de enige bent, zou je soms gewoon willen dat je alles onder controle hebt. 

Je mag relativeren

Kinderen kunnen je vader- of moederhart doen smelten. Maar ze kunnen ook het slechtste in jou naar boven halen. Zo erg, dat je jezelf soms niet herkent. En dat je hoopt dat de buren je niet hebben gehoord en de kinderen het niet op school vertellen. 

Dat opvoeden anno 2018 pittig is, gelooft iedereen. Dat het hebben van kinderen een zegen is, daar zijn we het ook wel over eens. Toch kun je soms heel teleurgesteld zijn in jezelf als ouder. En daarom wil ik je graag vertellen dat we mogen relativeren. 

Als je structureel schrikt van je eigen gedrag, al dan niet in relatie tot opvoeding, dan is er werk aan de winkel. Dan moet je je verantwoordelijkheid nemen en gaan kijken waar het vandaan komt. Wat kan ik doen om beter in mijn vel te zitten en de controle over mijn emoties en gedrag weer te vinden? Zorg goed voor jezelf als ouder. Neem tijd om op te laden. Bij de Heer, maar ook door te gaan sporten of uit eten te gaan. Waar laad jij van op? 

Stop met veroordelen

Als uit je slof schieten af en toe gebeurt, hoef je niet te schrikken. Elke opvoeder is mens, en niemand is perfect. Een vader of moeder hoeft niet perfect te zijn. Wél eerlijk. Wél echt. Dus ben je te boos geweest? Spreek het uit naar je kind. Zeg sorry of zeg dat het komt doordat je chagrijnig bent. Vraag oprecht vergeving als jij voelt dat dit nodig is. 

Maar wees wel alert. Want als het een patroon wordt van te boos worden en vergeving vragen, verliest het zijn kracht. Maar stop met denken dat je kinderen dit soort momenten zullen onthouden als typerend voor hun jeugd. Als er liefde heerst in huis, is het fijn. Al er harmonie is, gedijt een kind daarop. Als een kind zich gezien en gehoord voelt, is het oké. Als er ruimte is voor ruzie en weer bijleggen, leert een kind daarvan. Dus stop ermee jezelf te veroordelen. Haal die last van je schouders.

Daarnaast denk ik dat het fijn is voor ons als ouders om naast elkaar te gaan staan. Bemoedig elkaar. Bid voor en met de ander als je weet dat het even niet lekker loopt. Dat betekent dus ook dat we de binnenkant van ons huis en van ons hart aan elkaar mogen laten zien. En je zult zien dat wanneer jij begint met kwetsbaar zijn, de ander zal volgen. 

Tips

  • Als mijn energie in een emmer zou zitten, hoe vol zit die emmer dan? Als er meer energie in de emmer zou passen, hoe kan ik ervoor zorgen dat dit gebeurt?
  • Met wie in jouw omgeving zou jij weleens over opvoeding willen praten? Met wie zou jij je hart willen delen?

  • Breng jouw triggers om uit je slof te schieten eens in kaart. Pleeg vervolgens je interventies. Is het bijvoorbeeld slaaptekort? Spreek af met jezelf hoe laat je naar bed gaat. Neem je verantwoordelijkheid daarin. 

Leestip

Liefdevol ouderschap, Stephen en Alex Kendrick, uitgeverij Gideon, 256 blz., € 18,49 

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons