Slagroom op de toetjes van de kinderen

Blog van Matthijn Buwalda

Hoe ouder ik word, hoe meer ik erachter kom dat ik bepaalde dingen helemaal niet kan.

Stiekem weet ik dat natuurlijk allang, maar toen ik nog minder verantwoordelijkheden had, was er simpelweg genoeg energie over om dat niet te accepteren. Dan ging ik het verbergen, doen of ik dingen wel begreep, mezelf door situaties heen bluffen, en meer van dat soort dingen. Dingen die er voor de buitenwereld zo makkelijk uitzien, juist omdat ze in mijn binnenwereld zo veel energie kosten.

Nu, als man van een heerlijke vrouw, papa van drie kinderen, vriend, merk, kostwinner, ondernemer, buurman, weggebruiker, bonuskaarthouder, kerkganger en nog een lijst van drie columns lang, lukt het me niet meer. Waar ik voorheen nog energie over had om te compenseren wat ik niet kon, moet ik nu tot de conclusie komen dat ik qua energie vaak in de min sta. Er is geen ontkomen meer aan: ik kan heel veel niet.

Het valt me op dat om mij heen steeds meer mensen van mijn generatie vastlopen. Oververmoeid, burn-out, simpelweg de cadans van het dagelijks leven niet meer bij kunnen benen. Als ik met hen spreek en vraag naar de oorzaak, ken en herken ik het antwoord: ‘Ik wil alles goed doen, maar dat gaat niet meer.’

Een tijdje terug las ik in de krant dat ook kinderen op de basisschool steeds vaker kampen met de klachten die mijn generatie zo lijken te kenmerken. Kinderen op de basisschool! Ik schrok ervan en was meteen verontwaardigd over de maatschappij waarin we leven, die zo veel druk legt op die arme kinderen. Want waar kan het anders aan liggen?

Het antwoord is: aan mij. Want die druk leef ik vaak voor. Die maatschappij houd ik – houden wij – in stand. Tijd om ongeschiktheid te vieren. Slagroom op de toetjes van de kinderen als papa en mama weer iets ontdekt hebben wat ze totaal niet kunnen. Daar wil ik echt goed in zijn.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons