Brief van sponsorkind Hope

Blog van TimZingt

TimZingt

Glunderend van trots kijkt Hope naar me vanaf zijn zonnige foto. Ik ben ook trots op mijn sponsorkindje. Hij heeft me weer een brief gestuurd en wat voor één: hij schrijft dat hij is bevorderd tot principal (van iets wat ik niet kan lezen), maar hij is leidinggevend en dat doet mij deugd.

“Echt een kind van zijn sponsorvader,” bral ik. “Ik geef ook leiding aan een eenmansbedrijf! Mijn complimenten dat je mijn goede raad eindelijk weet om te zetten in daden. Ik hoop dat je net zo’n dienend leider wordt als ik!” Hope glimlacht minzaam.

“Het had weinig gescheeld of ik had je opgezegd,” flap ik eruit. “Want je schreef niet meer en ik vertrouwde de brieven van jouw superieuren voor geen meter. En wie niet presteert, is het niet waard mijn sponsorkind te zijn. Ik weet nog dat ik je uitkoos als klein hopeloos sponsorjongetje,” kweel ik nostalgisch. “Ik kreeg echt het gevoel dat ik jou moest kiezen, terwijl er veel kindjes aan die waslijn hingen die veel leuker staan op de schoorsteen.

”Hope kijkt me indringend aan: “Weet je dat een collega-sponsor-club dat principe heeft omgedraaid? Dat sponsorkindjes daar hun eigen sponsor kiezen in plaats van andersom?”
“Wat?! Hoe dan?” blaf ik.
Hope: “Gewoon: jij stuurt een foto van jezelf en die hangen ze met andere sponsorfoto’s aan een waslijn en dan komen de sponsor-kindjes langs en kiezen hun sponsor.”

Ik ontplof: “Een sponsoroudermarkt! De omgekeerde wereld. Wat een waanzin! Alsof die sponsorkindjes zelf weten wat goed voor hen is. Straks kiezen ze alleen maar op uiterlijk en niet op het karakter een sponsor; kiezen ze iemand die geen brieven kan typen of Bijbelteksten kan ophoesten.”

“Maar,” zegt Hope, “dat is toch precies zoals jullie ons ook kiezen?”
“Ja, maar jij bent maar...”
“Wat ben ik maar?”
Ik zwijg. Ik wilde zeggen: “Een Afrikaan die blij moet zijn dat-ie gesponsord wordt door een Europeaan.” Maar Hope heeft gelijk, zoals altijd. Waarom niet andersom? Wat maakt mij meer? Een angstig gevoel bekruipt me ineens. Ik piep: “Hope, zou je mij uitkiezen?” Hope glimlacht. “Ik denk van wel. Als principal laat ik anderen eerst kiezen en dan kies ik wie er nog over is. Dienend leiderschap heet dat.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons