Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Ons grote verdriet

Blog van Andries

Het was onlangs een bijzondere EO-ledenreis. In Griekenland bezochten we de plaatsen waar Paulus in zijn tweede zendingsreis ook was geweest, en zo konden we zijn brieven en het Bijbelboek Handelingen (nog) beter begrijpen. Het mooie van zo’n reis is ook dat je heel veel gesprekken met elkaar voert. Tijdens de lunch, het diner, tijdens het wandelen en soms ’s avonds laat.

Mooie gesprekken dus. Maar ook gesprekken met vaak een verdrietige ondertoon. Want als je zo met elkaar onder vier of acht ogen praat, komt er veel naar boven. Wat me opviel: veel ouders en grootouders in onze groep hadden kinderen en kleinkinderen die niet meer naar de kerk gaan en die niet meer geloven.

Onze groep bestond voor het merendeel uit mensen van mijn leeftijd – laten we zeggen ergens in de zestig. Mannen en vrouwen, vaders en moeders die ernst hadden gemaakt met de opvoeding. Ze waren hun kinderen voorgegaan in het geloof, hebben ze over de liefde van Jezus verteld, fouten gemaakt, veel werk in de kerk verzet, het evangelie met de beste bedoelingen voorgeleefd, maar... Toch waren veel kinderen afgehaakt.

Die ene vraag werd niet uitgesproken: wat gebeurt er met ze als ze ongelovig sterven? 

Niet vanwege heftige crises, was mijn indruk. Maar gewoon omdat het evangelie hun niets meer zei, of omdat het leven te druk was geworden om er nog serieus mee bezig te zijn. Waardoor de kleinkinderen al helemaal niets meer van het evangelie meekregen. Geloof werd iets van oma en opa. Niet meer dan dat.

“Wat kun je anders doen dan voor hen bidden?” werd me regelmatig gevraagd. En dan knikte ik. “Want als je er telkens weer over begint, komen ze niet meer thuis, toch?” Die ene vraag werd niet uitgesproken: wat gebeurt er met ze als ze ongelovig sterven? Deze vraag zweefde over de tafels en door de gesprekken heen, maar benoemd werd hij niet. Te erg, te confronterend. Wat een verborgen verdriet. 

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons