Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Ik mis je': Mark en Jolanda verloren hun baby na een week

Zondag, 8.55 uur, NPO 2

in Mediatips
Ik mis je Mark en Jolanda

“Ik was moeder geworden, maar had geen baby om voor te zorgen.” Het is het verhaal van Jolanda Winkelman in een notendop. In augustus 2012 beviel ze van dochter Julia. Maar het kindje leefde slechts een week.

Bij de twintigwekenecho is het even stil. Tot de echoscopist met de verpletterende boodschap komt: “Ik zie geen maag, en het hartje kan ik niet goed zien. De slokdarm is niet goed aangelegd en ook de hersenbrug is niet lang genoeg.”

Syndroom van Down

In de weken die volgen, moet Jolanda elke veertien dagen voor controle naar het ziekenhuis. Niet veel later blijkt dat Julia het syndroom van Down heeft. De gynaecoloog waarschuwt Jolanda en haar man Mark: “Misschien kan ze geopereerd worden aan haar hart, maar weet hoe ernstig dit is.”

Ik zou zelfs mijn baan opgeven om voor haar te gaan zorgen

Abortus

Ondertussen wordt in bedekte termen een abortus voorgesteld. Maar dat willen Mark en Jolanda absoluut niet. “Ik wilde heel graag aan de wereld laten zien dat onze dochter met het syndroom van Down mocht leven,” zegt Jolanda. “Ze mocht er zijn. Ik zou zelfs mijn baan opgeven om voor haar te gaan zorgen.”

Operatie

Tien weken lang zit Jolanda op de bank om te voorkomen dat Julia te vroeg geboren wordt. “Ondertussen kon ik niet genieten van mijn zwangerschap; ik was heel bang dat ze in mijn buik zou sterven.”
Uiteindelijk wordt Julia na 39 weken geboren. “Ze was een mooi, gaaf kindje; aan de buitenkant kon je niets zien. Wel bleek al snel dat de afwijkingen inderdaad zo ernstig waren als van tevoren gedacht. Julia had maar één hartkamer, waarvoor ze een hele batterij aan operaties zou moeten ondergaan. Toch wilden we ervoor gaan. We hielden hoop, ook omdat we niet wilden horen dat ze het niet zou redden.”
Al snel is duidelijk dat opereren eigenlijk onmogelijk is. Alleen via een kleine operatie aan haar maag zorgen de artsen ervoor dat ze borstvoeding zou kunnen krijgen.
Jolanda: “Helaas kreeg ze daar al snel een infectie. Ze kreeg koorts en uiteindelijk konden en wilden de artsen niets meer voor haar doen. Zeven dagen later is Julia overleden.”

We bleven zingen, tot we zeker wisten dat ze in de hemel was

Honderd keer gezongen

“We hebben haar in onze armen gehouden,” vervolgt Jolanda, “en voor haar gezongen: ‘Laat de kinderen tot mij komen, niemand houdt ze tegen, want de poorten van Zijn Rijk staan ook voor Julia open.’ We hebben het wel honderd keer gezongen, tot we zeker wisten dat ze in de hemel was.”

Borstvoeding

De weken en maanden die volgen, zijn zwaar voor Mark en Jolanda. “Ik heb nog weken zitten uitpuffen op de bank. Ik moest herstellen van een stressvolle zwangerschap, bevalling, en super intense ziekenhuisweek, en ik had bovendien twee nachten binnen een week niet geslapen. Boos op God ben ik niet geweest. Wel was ik intens verdrietig en zat ik vol vragen. Ik was moeder geworden, maar had geen baby om voor te zorgen. Ik wilde zo graag een baby vasthouden.
Mijn lijf ademde nog uit dat ik net een kind had gekregen. De borstvoeding die ik nog had, heb ik gedoneerd aan een baby van wie de moeder overleden was.

Op het graf van Julia staat: ‘Heel gewenst, lang verwacht, je lijfje was te zwak. Je mag nu voor altijd bij de Here Jezus zijn.’ Jolanda: “Nu, na zeven jaar, kunnen we zeggen: voor Julia is het beter. Het had heel zwaar voor haar geworden.”

Ik mis je

Zondag 3 november, 8.55 uur, NPO 2

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons