‘Ik mis je’: Annemarie verloor haar tante aan dementie

Zondag, 8.55 uur, NPO 2

in Mediatips
'Ik mis je'

“Vergeet nooit wie de vrouw is geweest achter deze moeilijke vorm van dementie,” zei Annemarie Sepers vaak tegen het verplegend personeel van haar tante Anneke. Haar tante was een voorbeeld voor haar; ze keek altijd om naar de ander. Annemarie verzorgde haar de laatste drie jaar van haar leven.

“Tien jaar geleden merkten we als familie ander gedrag bij haar,” vertelt Annemarie. “Het bleek dat ze fronto temporale dementie had, een vorm van dementie waarbij ze veranderde in een boze vrouw, die erg achterdochtig was.”

Verdrietig

Hoewel Annemarie en haar man nog wel door deze boosheid heen konden kijken, kon niet iedereen dat. Annemarie: “Ze had vroeger een heel groot netwerk, maar nu haakten veel mensen af. Soms ging ik zelf ook heel verdrietig naar huis en lag ik ’s nachts wakker van haar gedrag. Als we gingen zingen, zong ze volop mee, maar tussendoor kon ze heel boze dingen zeggen. Als ik wegging en ik kreeg één kus, dan was het al goed, al had ze gescholden en geprobeerd om me te slaan. Maar ik heb vaak gedacht: ik houd het niet vol. Het lukt me niet om er goed voor haar te zijn.”

“We hebben vaak tegen de verzorging gezegd: ‘Vergeet nooit wie de vrouw is geweest achter deze moeilijke vorm van dementie. Er is veel meer in haar hart.’ Wij konden door de kleine dingen heen zien wie zij altijd geweest was.”

Lievelingspsalm

“Op een avond belde de verpleging ons op. ‘Jullie tante bad voor jullie,’ zeiden ze. ‘Ze bad om vergeving voor al haar boze woorden en ze zei dat ze van jullie houdt en dankbaar is voor de goede zorgen.’
Haar lievelingspsalm was Psalm 68 vers 10: ‘Geloofd zij God met diepst ontzag, Hij overlaadt ons dag aan dag, met Zijne gunstbewijzen.’ Zo kenden we haar ook van vroeger: als een dankbaar mens, dat aan God de eer gaf.”

Vergeving

Om haar tante drie keer per week te kunnen bezoeken, ging Annemarie minder werken. “Ik wilde het contact met haar blijven behouden en haar het vertrouwen geven dat we er voor haar zijn. Toen ik op een dag bij haar kwam, zag ik dat ze niet in haar stoel zat, maar in bed lag. Nog diezelfde avond waren er grote zorgen over haar lichamelijke gezondheid, ze was echt óp."
Die avond, in februari 2019, nam de familie afscheid van tante Anneke, waarna ze nog twee weken in bed heeft gelegen. Ze at of dronk nauwelijks. Annemarie, haar man en haar ouders waakten om de beurt bij haar en zongen met haar. Annemarie: “Daar vroeg ze ook om en ze voelde de rust die daarvan uitging. Dan sloot ze haar ogen en greep ze mijn hand vast. Soms fluisterde ze heel zacht: ‘Heere God, help me toch.’ Dan zei ik: ‘Bent u aan het worstelen?’ ‘Ja,’ antwoordde ze dan.’ Waarop ik zei: ‘Dat hoeft niet, er is vergeving en u heeft het goed gedaan.’”

Rouwverwerking

Na de begrafenis werd het ontzettend stil voor Annemarie. Alle routine viel weg. “Ik droeg de zorg voor tante Anneke elke dag bij me en was er erg druk mee geweest. Ook al mogen we geloven dat ze het nu beter heeft, toch heb ik er moeite mee. Ik mis nu zelfs haar boze woorden. Mijn man en ik hebben voor haar gezorgd alsof ze mijn moeder was. Dat verdiende ze gewoon."

Ik mis je

Zondag, 8.55 uur, NPO 2
Lees en bekijk meer op de site van Ik mis je.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons