Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Het blijft moeizaam dealen met lichamelijke aftakeling'

Blog van Annemarie van Heijningen

Taille meten en groente op tafel

Boven de 40 gaat het hard. Hier een kreukel, daar een rimpel en je kont weer minder rond. Het simpelste is om domweg te accepteren dat je je strakste tijd hebt gehad, om maling te hebben aan glossy’s en billboards.

Want dat bespaart een hoop tijd, geld, frustratie en energie. Geen gedoe met sportschool, smeersels en smoothies. Verreweg de beste optie, voor een efficiëntiejunk als ik. Maar de bewijzen van mijn fysieke teloorgang stapelen zich metershoog op en mijn binnenkant is soms een beetje boos op mijn buitenkant.

Natuurlijk, een gristen-schrijver-en-spreker zou allang vrede moeten hebben met de langzame afbraak van deze aardse tempel en hoort niet met scheve ogen te kijken naar dat absurd mooie lijf van Katja Schuurman. Een gristen-schrijver-en-spreker dient te weten en te verkondigen dat we kostbaar zijn in Zijn ogen, wonderlijk gemaakt, onvoorwaardelijk geliefd en blablabla.

Helaas, lieve mensen, ik ben er niet zo goed in. Verkondigen gaat nog wel, dan geldt het voor anderen. Weten is ook zo ingewikkeld niet, dat is iets van verstand en theorie. Maar in de praktijk blijft het moeizaam dealen met die aftakeling, in een maatschappij die het jonge vlees verheerlijkt en het perfecte corpus aanbidt.

Mijn binnenkant is soms een beetje boos op mijn buitenkant

Misschien (en dat hoop ik van harte) heb je nul moeite met ouderdomsverschijnselen. Of omdat je genetisch gezien gezegend bent met de eeuwige jeugd, of omdat deze hele materie je totaal niet boeit. In beide gevallen: proficiat, je bent tamelijk uitzonderlijk. Want de meeste mensen zien de veranderingen aan hun lichaam met lede ogen aan en verfoeien de zwaartekracht waaraan ze onderhevig zijn. 

Zelfs de heren zemelen zich tegenwoordig het ongans over hun broccolibillen, spaghettibeentjes, puddingbuikje en de rest van hun schijf-van-vijf-lijf. Zie, hoe ze zich in hun schaarse vrije uren afbeulen in het fitnesscentrum voor die felbegeerde Boomsma-body. Zo zwoegen we voort, mannelijk en vrouwelijk, gekweld door wezenloos geneuzel en ongerijmde luxeproblemen.

Misschien moeten al die torso-tobbers, mezelf inbegrepen, eens naar Jemen, Lesbos of Venezuela worden geschopt. Een jaartje vrijwilligen, daar zouden we collectief van opknappen.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons