Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Verraad

Blog van Annemarie van Heijningen

Handen moeder en kind

Wat werd ik er altijd nijdig van. Liep je met je baby of je dreumes een boodschapje te doen en kwam je zo’n wijsneuzerige ervaren moeder tegen. De vertederde blikken en liefdevolle opmerkingen waren uiteraard bijzonder aangenaam, maar waarom werd zo’n lofzang standaard afgesloten met het zurige: “Geniet ervan, ze zijn zo groot”?

Ik hield niet van die woorden, nam me voor ze nooit ofte nimmer op de lippen te nemen. Stoffig, stom gezwets. Is het groter worden van je kinderen een onafwendbaar dreigend lot, het zwaard van Damocles? Ik had toevallig met pubers gewerkt en ik vond ze geweldig. En op de dag dat ik het prille dons ontdekte op de bovenlip van onze eerstgeborene, hief ik dan ook fier het hoofd en sprak theatraal: “Goedemiddag puberteit, wees welkom, je zult ons leven verrijken.”

Inmiddels staat de oudste op de drempel der volwassenheid, graaft de stem van de middelste zich dieper en dieper en jat de derde bij tijden mijn lippenstift. Lang heb ik volgehouden dat pubers minstens zo leuk zijn als peuters.

Maar nu, in het zesde jaar van deze eh... nieuwe dimensie in het moederschap, begin ik onverwachte (en vooral ongeplande) flashbacks te krijgen. Dan zie ik mezelf weer wandelen met aan elke hand een krullenbol. De linkse is een tweedegroeper die huppelend een vrolijk liedje zingt. De rechtse is een jaar of 3 en werpt verliefde blikken naar me toe: “Als ik gwóót ben, mam, ga ik met jóu twóuwen.”

Ik duw ze weg, dit soort beelden van vroeger tijden. Er kleeft heimwee aan en daarmee is het net of ik mijn prachtig-weerbarstige pubers verraad. Of verraad ik juist mezelf, omdat ik niet mag voelen wat ik voel? Laatst, bij het doen van een boodschap, maakte ik bij de kassa een praatje met een jonge moeder. Ik wierp vertederde blikken naar haar kroost, lanceerde wat liefdevolle opmerkingen. “Geniet ervan,” zei ik ineens, “ze zijn zo groot.” Het floepte er zomaar uit.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons