‘Ik mis je’: Henk verloor zijn vrouw aan longfibrose

Zondag, 8.55 uur, NPO 2

in Mediatips

“Het leven heeft mooie kanten, maar uiteindelijk leef je voor de hemel,” zegt Henk Emmelkamp (54). Zijn vrouw Astrid overleed op 2 januari 2015 op 50-jarige leeftijd aan een progressieve vorm van longfibrose. “We leefden tussen hoop en vrees. Uiteindelijk was haar lichaam op.” Zondag vertelt Henk zijn verhaal in ‘Ik mis je’.

Henk mist zijn vrouw nog iedere dag. “Ik mis haar als mijn maatje, mijn vriendin. Ik mis het leven dat we samen hadden. Astrid was altijd positief. Ze was sterk, ook al had ze weinig conditie. En ze was standvastig in haar geloof. Ze vertrouwde op Jezus. Samen hebben we ervaren dat Hij heel dichtbij was.” 

Hard achteruit

In 2006 kreeg Astrid de eerste klachten. Henk: “Ze bleef hoesten en kreeg van de huisarts medicijnen tegen astma. Als ze de trap op moest, was ze bekaf. Toen we terugkwamen van een vakantie naar Thailand, werden er longfoto’s gemaakt. Daaruit bleek dat Astrid een progressieve vorm van longfibrose had. Daarna ging ze hard achteruit: na twee jaar lag ze al thuis aan de zuurstof. Ik ben verpleegkundige en heb haar lang zelf thuis kunnen verzorgen. Maar toen ze steeds verder achteruitging, werd ze opgenomen in het ziekenhuis. Ik hield er rekening mee dat ik afscheid van haar zou moeten nemen.”

Dubbele longtransplantatie

De enige kans voor Astrid op nog een aantal goede jaren, was een longtransplantatie. Maar dan moesten er wel longen beschikbaar zijn met de juiste inhoud en het juiste type bloed. “Toen Astrid er zo slecht aan toe was dat ze naar de ic-afdeling zou gaan, belde ze me ’s nachts. Ze vertelde dat er twee longen beschikbaar waren voor transplantatie en dat ze gelijk getransplanteerd zou worden.”

Leven tussen hoop en vrees

Henk wist dat iemand met nieuwe longen gemiddeld nog acht jaar leeft. “We leefden bij de dag. Je durft niet ver vooruit te kijken en je bent blij met de extra tijd die je krijgt. Het is leven tussen hoop en vrees. In de tijden dat het goed ging, hebben we heel wat gereisd. Als het kon, ging Astrid werken; ze was secretaresse op de polikliniek hematologie/ longoncologie van het UMCG, waar ze ook patiënt was.”

Uitbehandeld

Tot het moment kwam dat Astrid was uitbehandeld. De medicatie sloeg niet meer aan en alle seinen stonden op rood. Henk: “Net voor Kerst 2014 kwam Astrid naar huis om te sterven. Het ging sneller dan verwacht. Op 2 januari 2015 overleed mijn vrouw. Onze zoon en ik waren erbij.”

‘Het geloof helpt en troost’

“Astrid vond het vreselijk om ons en haar ouders los te laten, maar ze wist zeker dat ze naar Jezus ging als ze zou sterven.” Ook voor Henk is het geloof heel waardevol, ook nu nog. “Het geloof helpt en troost mij. Het leven heeft mooie kanten, maar uiteindelijk leef je voor de hemel. Ik vraag me weleens af hoe Astrid het daar heeft. Ze geloofde niet zo in herkenning, maar ik hoop haar terug te zien.”

Ik mis je

Zondag 27 oktober, 8.55 uur, NPO 2

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons