Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Zendingskinderen jaren later

Hoe is het nu met deze 'mission kids'?

in Geloven
Vrouw Mariska de Meulmeester kijkt naar boten

Kinderen van ouders die de zending ingaan, passen zich doorgaans snel aan hun nieuwe leven aan. Maar hoe kijken deze 'mission kids', oftewel zendingskinderen, jaren later terug op de missie van hun ouders en leven in het buitenland? En zouden ze zelf ook ooit vertrekken? Mariska en David vertellen.

'Mission kid' Mariska de Meulmeester (43)

“Vanaf mijn vierde jaar woonde ik op het hulpverleningsschip de Anastasis. Mijn ouders waren zendeling op dit schip, en dertien jaar lang heb ik als mission kid op het water gewoond. Met zo’n driehonderd volwassenen en ongeveer vijftig kinderen reisden we op de Anastasis van plaats naar plaats, van land naar land. Het schip was ons thuis. Ik heb veel mooie mensen mogen ontmoeten, en veel van de wereld gezien.

Het leven van giften was af en toe wel lastig. Voor een extraatje zoals een ijsje was soms gewoon geen geld. Dan merkten we dat we het minder breed hadden dan anderen. Maar door de contacten met mensen in ontwikkelingslanden die echte armoede kennen, beseften we dat we alsnog veel hadden.

Als volwassene merk ik nog steeds dat ik een mission kid geweest ben. Ik leef anders en probeer correct om te gaan met geld en spullen. Goed rentmeesterschap en dankbaarheid voor alles wat we hebben, proberen we over te brengen op onze kinderen.

Het leven van giften was af en toe lastig

Huisarts in plaats van zendingsarts

Ik ben geneeskunde gaan studeren, zodat ik zendingsarts kon worden. Maar tijdens mijn studie werd duidelijk dat God een heel ander plan met mij had. Hij vroeg van mij om als huisarts in Nederland te gaan werken, en niet als zendingsarts in Latijns-Amerika of Afrika. Dit vond ik aanvankelijk echt heel moeilijk, maar ik merkte dat God langzamerhand mijn hart daarvoor openstelde. En dat ik er zelfs zin in kreeg. Ik geloof dat ik ooit als arts iets in het buitenland zal kunnen betekenen, maar voor nu is dit echt de plek waar God mij heeft geplaatst. 

Binnenkort ga ik de Muskathlon rennen in Tanzania, om sponsorgeld in te zamelen voor Compassion. Hiermee hopen we de vicieuze cirkel van armoede te doorbreken. Ik heb er ontzettend veel zin in, en ben heel benieuwd wat God verder voor ons in petto heeft.” 

'Mission kid' David van der Wolf (32)

Mission Kid David van der Wolf

"Toen ik 5 was, emigreerden mijn ouders met drie kinderen naar Texas, Amerika, waar mijn vader ging werken op het hoofdkantoor van Mercy Ships. Van ons vertrek herinner ik me weinig; ik ging gewoon mee. Binnen een paar maanden sprak ik vloeiend Engels en ook op school redde ik me goed. 

Al snel was Nederland voor mij de plek waar opa en oma woonden, bij wie we soms op bezoek gingen. Het land van tompoezen, saucijzenbroodjes en Fristi-flesjes. Thuis spraken we Nederlands, maar voor de rest leefde ik echt in een Amerikaanse samenleving. 

Tegenvallers

Zodra mijn ouders de zending ingingen, leefden we van giften. Eerlijk is eerlijk: we kwamen nooit iets tekort. Na acht jaar werd mijn vader gevraagd directeur te worden van Mercy Ships Nederland. Ik was toen 14; teruggaan zag ik als een nieuw avontuur. Al viel dat de eerste jaren nog flink tegen. Ik kwam halverwege het schooljaar in een nieuwe klas, tussen leerlingen die een jaar jonger waren dan ik en in een heel andere wereld leefden. Daardoor heb ik nooit echt kunnen aarden op school. Na havo 3 ben ik daarom van school gegaan om een mbo-opleiding te volgen. 

Lange tijd wist ik niet goed waar ik thuishoorde. Vooral de eerste jaren wilde ik graag terug, later werd dat minder. Inmiddels ben ik getrouwd met een Australische, dus in die zin ben ik echt een wereldburger. 

Ik wist niet goed waar ik thuishoorde 

Goede ervaring

Ik ben blij met de ervaring die ik heb opgedaan als mission kid. Het was een heel bepalende periode in mijn leven, die mijn kijk op het leven en de wereld heeft verrijkt. Ik vind het ook nog steeds bijzonder hoe mijn ouders in die tijd – en nog steeds – door God zijn geleid. Ik had het niet willen missen.

Of ik zelf ook ooit de zending in zou gaan? Als ik een duidelijke roeping zou krijgen, zou ik het doen. Omdat ik heb ervaren dat God zorgt.” 

Tekst: Miriam Duijf en Mirjam Hollebrandse

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons