Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Opvoeden stopt nooit

Blog van Tijs van den Brink

De invloed van ouders op kinderen is moeilijk te overschatten, daar zijn we het denk ik snel over eens. Tot een bepaalde leeftijd vinden je kinderen je geweldig en doen ze je zelfs na als ze kunnen. Later, in de puberteit, verandert dat vaak en zetten ze zich juist tegen je af – maar ook dat is een vorm van invloed.

Ik denk dat de invloed van mijn ouders op mij vrij normaal is geweest: in mijn jeugd hebben ze uitstekend voor me gezorgd en me bijgebracht wat
ze dachten dat mij bijgebracht moest worden. In mijn puberteit waren er natuurlijk conflicten en sinds ik volwassen ben, zou ik mijn relatie met mijn vader en moeder als liefhebbend en vriendschappelijk betitelen. Dit betekent niet dat er nooit iets is.

Ik herinner me dat ik alweer ruim tien jaar geleden op een dag een conflict had met mijn vader – geen idee meer waarover. “Hou eens op, pap – ik ben 36, dat is twee keer 18, hier ga ik echt zelf over,” zei ik tegen hem. Sindsdien zijn verdere opvoedpogingen wel zo ongeveer gestaakt, is mijn indruk. Dat betekent overigens niet dat mijn ouders geen invloed meer op me hebben. Ik zou bijna zeggen: integendeel. Mijn moeder zit sinds ruim een jaar in een verpleegtehuis. Zij leert me alleen al doordat ze daar woont dat er (ook) heel andere dingen in het leven belangrijk zijn dan waar ik me vaak druk over maak.

In de jaren voor de verhuizing van mijn moeder zijn de rollen bij mijn ouders volledig omgedraaid. Waar mijn moeder er vroeger altijd zorg voor droeg dat mijn vader en de rest van het gezin konden functioneren, zorgde mijn vader de afgelopen jaren steeds meer voor mijn moeder – tot het niet meer ging. Eerlijk gezegd, ben ik daar erg van onder de indruk geraakt – veel meer dan van sommige adviezen die ik in mijn puberteit kreeg.
Onlangs was ik met mijn vader (inmiddels 86) op bezoek bij een oudere zus van hem (91). Hij bleek een bakje frambozen voor haar te hebben meegebracht. Kort voor het einde van het bezoek liep hij naar de keuken, waste de frambozen, pakte een vork en voerde mijn tante de frambozen één voor één.
Voor hem bleek het de gewoonste zaak van de wereld – voor mij was het misschien wel de mooiste levensles die ik in jaren heb gehad. Opvoeden stopt nooit.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons