Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Hartenkreet vanuit overvol vluchtelingenkamp Moria

'Wie plakt een pleister op gebroken harten?'

in Christelijk Nieuws

Annerieke Berg-de Boer kan het niet bevatten. In vluchtelingenkamp Moria op Lesbos kunnen jonge meisjes, die op hun vlucht verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt, niet worden geholpen. De directeur van Stichting Bootvluchteling schreef een open brief, waarin ze haar hart laat spreken. EO-Metterdaad start een actie om noodzakelijke hulp te bieden.

Ik staar naar het getal op mijn beeldscherm. Dagelijks krijgen we als organisatie te horen hoeveel mensen er zijn aangekomen in vluchtelingenkamp Moria op Lesbos. Vandaag zijn het er 600, waarmee het aantal inwoners op 10.000 uitkomt. Iets waar we al heel lang bang voor waren. Een niet te bevatten getal, 10.000 mensen die in een kamp in Europa leven zonder voldoende basale voorzieningen. Je kunt het bijna geen leven noemen. De bootjes blijven komen. Er zijn momenteel meer vluchtelingen in Griekenland dan op het hoogtepunt van de crisis in 2015/2016, met één groot verschil: nu zitten ze muurvast, toen mochten ze door.

Geen psychologische hulp

Als Stichting werken we met een medisch en een psychologisch team in Griekenland. Nederlandse en internationale vrijwilligers geven hier enkele weken tot soms maanden van hun tijd om deze bootvluchtelingen te helpen. Dagelijks worden zij blootgesteld aan de verhalen van vluchtelingen die verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. 

Steun actie EO Metterdaad voor noodhulp Lesbos

EO Metterdaad is in samenwerking met Stichting Bootvluchteling een actie gestart voor de vluchtelingen op Lesbos. Via Metterdaad.nl/lesbos kunt u een gift geven waardoor meer medische zorg voor de vluchtelingen mogelijk is.

Vertel mij eens hoe je niet gefrustreerd moet raken als je als arts maar liefst 125 patiënten ziet op één avond, van wie een groot deel tijdens hun vlucht is verkracht. Vrouwen én mannen. Als een jonge vrouw je vertelt dat ze is verkracht door vijf soldaten, voor het oog van haar gezin... waarna ze haar man doodschoten. En dat je die vrouw vervolgens naar haar tent terug moet sturen met niet meer dan een pilletje en een verwijsbriefje voor de psycholoog, die over 8 maanden tijd heeft. Vertel mij eens wat dat met jou zou doen? Wat het voor deze vrouw betekent? Ik zou honderden psychologen aan het werk kunnen zetten en het zou niet genoeg zijn.

De jonge vrouw moet ik terugsturen met niet meer dan een pleister

Moedeloos

Ik reis heel Nederland door om te praten met mensen in de hoop dat er hartverwarmende donaties worden toegezegd zodat we verder kunnen met plannen maken. Steeds vaker zit ik moedeloos in de trein naar huis. Ik wil de morele keuzes van onze organisatie kunnen baseren op de nood en niet op onze steeds leger wordende portemonnee. Onze uitgaven stijgen maar fondsen worden steeds huiveriger om hun naam aan deze kwetsbare doelgroep te verbinden. Het is tenslotte ‘politiek beladen’ hulp.

Nachtmerries

Maar heeft die vrouw in onze kliniek daar een boodschap aan? Heeft onze arts daar een boodschap aan als hij zich midden in de nacht na zijn shift niet te bevatten machteloos voelt, terwijl hij een wereld van verschil heeft gemaakt die avond? Heeft de leerkracht van onze school daar een boodschap aan, als het haar niet goed lukt om het tafel-bonkende jongetje te helpen die steeds in zijn broek plast en nachtmerries heeft doordat zijn vader voor zijn ogen is verdronken?

Ploeteren

Ik hoorde laatst een mooi verhaal van een pastor. De strekking was dat deze man maar bleef helpen en prediken tegen mensen die niet luisterden. Zijn hulp veranderde niets. Toen de mensen hem vroegen waarom hij er toch mee doorging, en waarom hij niet wanhopig werd, zei hij: ik doe dit zodat het míj niet verandert. 

Dat trof me. Soms voel ik me met mijn organisatie een roepende in de woestijn. We ploeteren, maken lange dagen, maar aan de oorzaak van de ellende verandert niets. De bootjes blijven aankomen, de wachtrij voor onze kliniek wordt elke dag langer, de opvang blijft slecht, de wachtlijst voor onze school wordt nooit korter, Europa lijkt nog steeds geen warm welkom aan deze mensen te willen geven en onze teams raken uitgeput.

Wie wil in dit kamp LIEFDE zijn?

We gaan door

Toch gaan we door. Omdat er mensen nodig zijn die een glimlach bezorgen aan kinderen die niet kunnen vluchten voor hun boze dromen, die trompet spelen op de puinhopen van hun bestaan. Die hun hand pakken en met hen touwtjespringen op het roze stoepkrijt naast het prikkeldraad. Er zijn dokters nodig die ballonnen blazen van plastic handschoenen voor dat 14-jarige meisje dat onderweg is verkracht. Er moeten mensen zijn die zeggen: kom maar in mijn armen. Er moeten mensen zijn die pleisters plakken op gebroken harten. Er moeten juffen zijn die liedjes zingen met kinderen van verdronken moeders. Er moeten mensen zijn die op de hekken van Moria in grote witte letters LIEFDE verven en liefde zijn.

Bij dat soort mensen wil ik horen.

Annerieke Berg- de Boer, directeur Stichting Bootvluchteling/Boat Refugee foundation

Beeld: Bertina Kramer

EO Metterdaad voert deze maand samen met Stichting Bootvluchteling campagne voor de getraumatiseerde vluchtelingen in het overvolle kamp op Lesbos. Geef alstublieft voor medische en psychische zorg. Maak uw gift over via NL88INGB0000300300 o.v.v. Lesbos.
Online doneren kan via metterdaad.nl/lesbos.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons