Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Filmrecensie: Terug naar Downton Abbey

'Een heel aangename reünie'

Het begon allemaal met de film Gosford Park uit 2001. De Britse scenarist Julian Fellowes verzon een Agatha Christie-achtig moordverhaal dat zich afspeelde in een groot Engels landhuis in de vroege 20e eeuw, waarin je zowel de rijke bewoners als hun personeel volgde.

De film werd genomineerd voor zeven Oscars, het gegeven smaakte naar meer, en dus werd Fellowes gevraagd in dezelfde geest een tv-serie te maken. Dat werd het kostuumdrama Downton Abbey, een van de best bekeken én besproken series ooit.

Downton Abbey werd uitgezonden van 2010 tot en met 2015, en ik heb er al die tijd met veel plezier naar gekeken, vanwege het prachtig geschetste tijdsbeeld, de fijne acteurs en de spitsvondige dialogen. Vooral de vileine opmerkingen van grootmoeder Violet (perfect gespeeld door actrice Maggie Smith) gingen nooit vervelen. Wel begon ik me op den duur wat te storen aan het steeds hogere soapgehalte; na zes seizoenen vond ik het wel mooi geweest.

Daar dachten miljoenen fans wereldwijd echter heel anders over. En dus besloten de makers de draad nog eenmaal op te pakken in een filmversie van Downton Abbey – lekker lucratief. Alle belangrijke personages doen weer mee. Het verhaal speelt zich af in 1927, twee jaar na de gebeurtenissen uit het laatste seizoen, en draait om een bezoek van koning George V en koningin Mary aan het landgoed, wat uiteraard voor de nodige beroering zorgt.

Is de film een essentiële toevoeging aan de serie? Nee, hoor. Maar wel een heel aangename reünie, gewoon een goede aflevering van speelfilmlengte. Scenarist Fellowes (zelf een heuse baron en actief in de conservatieve partij) levert weer subtiel commentaar op historische gebeurtenissen en gebruiken – klassenverschillen, de rol van vrouwen en homo’s, het verval van de monarchie – maar de nadruk ligt als vanouds op knetterend gekibbel en schaamteloze romantiek. En ja, grootmoeder Violet heeft weer een paar kostelijke oneliners.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons