Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

De 'dark side' van Miles Davis

Filmrecensie 'Miles Davis: Birth of the Cool'

Miles Davis: Birth of the Cool

“Hoe kan iemand zulke prachtige muziek maken en zich tegelijkertijd zo gedragen?” Het had een uitspraak kunnen zijn over Michael Jackson, R. Kelly, Ryan Adams of elke andere artiest die momenteel onder een vergrootglas ligt wegens vermeend wangedrag. Maar in dit geval gaat het over de legendarische jazzmuzikant Miles Davis (1926-1991).

Aan het woord is zijn ex-vrouw Frances Taylor, die met gemengde gevoelens op hun huwelijk terugblikt. Jawel, Miles was een briljante muzikant, bijzonder stijlvol en bij tijden erg charmant. Maar hij gaf haar soms ook een keiharde mep.

Als liefhebber van Davis’ heerlijke, melancholieke trompetmuziek wil je dat eigenlijk helemaal niet horen. In de nieuwe documentaire Miles Davis: Birth of the Cool wordt zijn dark side echter niet verzwegen, en terecht natuurlijk. Davis was verslaafd aan drank en alle mogelijke drugs, gedroeg zich vaak als een hork tegen vrienden en collega’s, en gebruikte dus soms geweld tegen vrouwen.

Huidskleur

Achter dat gedrag school een uiterst gevoelige aard, een aanleg voor depressie en een diepe frustratie over het stuitende racisme in de VS. Niet voor niets bloeide Davis op zodra hij kon spelen in Europa. In Parijs werd hij op handen gedragen door tijdgenoten als Sartre en Picasso, en ging het nooit over zijn huidskleur.

Trailer 'Miles Davis: Birth of the Cool'

Jazzfanaten

Miles Davis: Birth of the Cool is een conventioneel opgezette documentaire, netjes chronologisch geordend, met veel pratende hoofden. Maar dat maakt de film voor jazzfanaten niet minder interessant. Regisseur Stanley Nelson wist veel uniek archiefmateriaal te verzamelen, en sprak met allerlei tijdgenoten van de trompettist, onder wie Herbie Hancock, Wayne Shorter en Quincy Jones.

De verhalen over Davis’ wangedrag laten een wrange smaak achter, maar uiteindelijk overheerst toch de bewondering voor de muziek. Neem bijvoorbeeld de ontstaansgeschiedenis van het klassieke album Kind of Blue (1959): zonder enige voorbereiding stapte Davis de studio in met een paar beroemde collega’s (onder wie saxofonist John Coltrane en pianist Bill Evans), en in twee geïmproviseerde sessies stond alles op de band. Het resultaat is zestig jaar later nog steeds van een ongeëvenaarde schoonheid.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons