Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Abortus-somberte

Blog van Tijs van de Brink

Het is de dag nadat we met de collega’s van NieuwLicht een reportage over abortusdemonstraties hebben uitgezonden. Die waren dit voorjaar in het nieuws: het zouden er steeds meer worden, ze zouden in ‘heftigheid’ toenemen en intoleranter en intimiderender worden.

Het leek ons zinnig om er eens goed in te duiken. Wat gebeurt er precies bij de demonstraties? Wordt er inderdaad geïntimideerd? Door wie dan en hoe? En wordt er misschien ook nog echt hulp geboden?

Over de uitzending zelf zijn we eigenlijk wel tevreden; we hebben de indruk dat we op onze manier een nieuw licht op de demonstraties hebben kunnen werpen. En toch voel ik me een beetje depri, merk ik. Niet vanwege het kijkcijfer. Dat was niet zo hoog, maar dat is vaker zo bij een dergelijk uitgesproken ‘EO-onderwerp’. Nee, het zijn de reacties die me somber maken.

Een blik op de sociale media leert me dat veel mensen niet gediend zijn van dergelijke reportages. Voor hen is het simpel: abortus is een mensenrecht, een vrouwenrecht om preciezer te zijn en daar heeft niemand zich mee te bemoeien. Men vindt de reportage ‘walgelijk, intimiderend, smakeloos’ en zo meer. ‘Agressieve gristenmaffia,’ wordt ons toegevoegd. ‘Oprotten, jullie betweterige zogenaamde christenen!’ en dan laat ik nog heel veel commentaar achterwege.

Op zichzelf allemaal best overkomelijk, op sociale media wordt wel vaker gescholden en gemopperd. Dat kan ik prima hebben. Maar waarom slagen we er maar niet in over abortus echt met elkaar in gesprek te raken? Ik werk nu ruim twintig jaar bij de EO, met enige regelmaat komt het onderwerp langs en vrijwel altijd stokt op zeker moment (zeg maar: vrij snel) de discussie, gaat het praten over in schelden, ontstaan heftige emoties.

Ergens snap ik het natuurlijk wel. Want het is een superpersoonlijk onderwerp, het gaat over man-vrouw- verhoudingen, over zelfbeschikkingsrecht en over een felbevochten ‘vrijheid’. En ja, het is waar: wij christenen weten soms feilloos de verkeerde toon te treffen.

En toch snap ik het ook niet. Iedereen is toch als het even kan tegen abortus? Waarom wordt iedere poging om alleen maar het gesprek te openen over abortus, meteen weggezet als religieuze intolerantie? Waarom is het zo’n open zenuw? Kan dit echt niet anders?

Wie het weet, mag het zeggen.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons