Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

The Lion King: knap uitgevoerde nostalgietrip

Inhoudelijk dicht bij origineel

The Lion King

Zo’n tien jaar geleden kwam Disney op het lumineuze (want enorm winstgevende) idee om z’n geliefde tekenfilmklassiekers te gaan bewerken tot levensechte speelfilms.

Eerst ging dat nog druppelsgewijs: in 2010 verscheen Alice in Wonderland, in 2014 Maleficent (een variant op Doornroosje) en in 2015 Assepoester. Maar sindsdien is het tempo rigoureus opgeschroefd. Alleen al het afgelopen halfjaar kregen we nieuwe versies van Mary PoppinsDumbo en Aladdin voorgeschoteld, en nu, precies 25 jaar na het origineel, The Lion King.

De verwachtingen waren hooggespannen, want The Lion King blijft, mede dankzij de langlopende musicalbewerking, een van Disneys populairste creaties. Er is dan ook duidelijk alles aan gedaan om de fans te behagen. Inhoudelijk blijft de nieuwe film zo dicht mogelijk bij het origineel. Het verhaal over koninklijk welpje Simba, zijn gemene oom Scar en de vrijbuiters Timon en Pumba verloopt precies zoals we het ons herinneren, inclusief de grijsgedraaide meezingers van Elton John en Tim Rice. In die zin ontstijgt deze Lion King toch niet echt het niveau van een technisch opgepoetste nostalgietrip.

Toch kan ik een bioscoopbezoek van harte aanbevelen, want die oppoetsbeurt is wel razendknap uitgevoerd: de Afrikaanse savanne is prachtig gefilmd en voorzien van drommen digitale dieren die niet van echt te onderscheiden zijn. Bovendien blijft het verhaal gewoon erg meeslepend. Het is dan officieel geen bewerking van een klassiek sprookje, maar bevat wel alle elementen van een oervertelling, handig bijeengesprokkeld uit Shakespeare, Griekse mythen en de Bijbel.

Zo zullen Bijbelvaste kijkers geheid even opveren bij de scène waarin Simba, net volwassen, aan de oever van een rivier zijn vader aan de hemel ziet verschijnen, die hem zijn zegen geeft. Op de soundtrack zingt Beyoncé er zelfs nog een verklarend liedje bij: ‘Spirit, watch the heavens open / Be one with the great I Am.’

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons