Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Vriendelijk voor alle mensen

Blog van Andries Knevel

“Hé Andries, op televisie zie je er dikker uit dan in het echt!” De stem schalde door de grote wachtruimte van het grote ziekenhuis, waar ik in een klein hoekje zat. Ik was er voor controle, maar het gaat (weer) heel goed met me.

In zo’n wachtruimte probeer ik me meestal zo klein mogelijk te maken. Ik heb geen moeite met het feit dat ik (nog een beetje) een publiek persoon ben, maar ja, zodra je in zo’n wachtruimte herkend wordt, gaan mensen speculeren over de vraag wat je mankeert en hoe ziek je eigenlijk bent, en soms heb je daar geen zin in. Dus daar zat ik, half verscholen achter de koffieautomaat. Tot die stem klonk.
Ik knikte vriendelijk terug, in de hoop dat het zou overwaaien... Maar nee. Ze had beet.
“Vinden jullie dat ook niet?”
Alle hoofden keerden zich in mijn richting.
Ja, dat vonden ze ook wel, bleek uit hun instemmende geknik.
“Je ziet er ook veel jonger uit dan op tv,” riep de volgende.
Ik bleef minzaam glimlachen, de mensen vriendelijk toeknikken, de complimenten in ontvangst nemen, en hopen dat het over zou gaan. “Dank jullie wel,” riep ik toch maar, als een soort afsluiting van het hele gebeuren. En dat lukte.
Maar er moest nog bloed geprikt worden, en ook deze wachtruimte zat vol. Schoorvoetend liep ik die hele ruimte door, want ik moest een nummertje trekken.
“Kijk nou, dat is Andries. Jongen, wat zie je er goed uit. Ben je soms afgevallen?”
Nieuwsgierige ogen namen me op. Ik ging op het enige nog vrije stoeltje zitten.
“Klopt dat?” vroeg de man naast me. “Ben je afgevallen of maakt televisie dik?”
Ik kon er niet onderuit, en in de volle wachtruimte vertelde ik dat ik inderdaad bewust was afgevallen, niet omdat ik ziek was, maar gewoon omdat het beter is. Daar waren ze het allemaal mee eens, de dunne en de dikke mensen. We werden nog vrienden. Na het prikken liep ik glimlachend wuivend de ruimte uit, en dacht aan een Bijbeltekst: ‘Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend.’ Een licht gevoel van tevredenheid overviel me.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons