Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

En zo hadden we toch nog een bloemengroet

Blog van Annemarie van Heijningen

“De bloemen gaan met een hartelijke groet van u allen naar meneer X en mevrouw Y. Dat wil zeggen: alleen de groet, niet de bloemen, die zijn namelijk niet gearriveerd.” Ach ja, kan gebeuren en in Dorkwerd maken we daar geen drama van.

Kwakkelige meneer X en zieke mevrouw Y zullen deze kleine teleurstelling naar behoren verwerken, bovendien gaat het vooral om het idéé.

Helaas denkt de dienstdoende gastpredikant daar heel anders over. Ergens tussen zijn inleiding en het eerste punt van zijn preek krijgt hij een geniale inval. “Zeg jongens,” en hij wijst naar twee opgeschoten tieners in de voorste bank, “over die bloemen hè, plukken jullie zo meteen even twee boeketjes buiten? In de bermen bloeit van alles. En misschien wil het meisje dat dáár zit ook wel meedoen.” Ik krijg het beurtelings warm en koud, want de kinderen die hij heeft aangewezen, zijn toevallig de mijne. Dat ik zielsveel van mijn kinderen houd, wil nog niet zeggen dat ik ze altijd hóóg heb staan. Iets in mij hoopt vurig dat domie zijn dubieuze plannetje vergeten zal. Een ijdele hoop, naar het blijkt. “Nou jongens,” klinkt het doortastend na het slotakkoord, “als jullie nu die bloemen even fiksen, komt het toch nog in orde allemaal.” Mijn tweede zoon heeft een plotselinge aanval van hardhorendheid, maar de oudste banjert zowaar met zijn zusje de kerk uit. Ik houd mijn hart vast. Oh boy, wat gaat dit worden? Een gejatte bos van het kerkhof? Een boeketje brandnetels en blaasbloemen? Of wat madeliefjes op steeltjes van vierenhalve centimeter?

Maar ziedaar! De veldboeketten waar ze even later vrolijk mee zwaaien, zien er redelijk acceptabel uit. Hoewel mijn nakomelingen met loftuitingen worden overgoten, blijf ik enigszins wantrouwend. “Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?” vraag ik thuis. “De koster heeft ons geholpen,” vertelt onze dochter spijtig, “zelf wilden we liever iets met brandnetels en blaasbloemen.” “Gecombineerd met berenklauw,” vult mijn oudste minzaam aan. Ze zijn nog erger dan ik dacht.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons