Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Hope is weg

Blog van TimZingt

Hope kijkt strak voor zich uit vanaf zijn zonnige foto. Ik probeer al tijden normaal contact met hem te krijgen, maar hij lijkt definitief in de puberteit en dat betekent dat communicatie met sponsorouders tot een minimum wordt beperkt.

Zijn laatste brief ligt voor me op tafel. Ik lees ’m, maar begrijp het niet. Nu heeft onze Hope op zijn rapport zeker geen negen voor netheid. Meestal moet ik samen met het gezin mijn best doen om het handschrift van Hope te ontcijferen, maar het voelt dan wel alsof we contact hebben in de grondtekst. Wat Hope ons schrijft, is meestal summier. Het gaat goed met hem, hij heeft een nieuw Bijbelvers om te onthouden (de vorige ben ik alweer vergeten) en wenst ons nog meer voorspoed. Dat laatste vind ik altijd pijnlijk: het is juist vanwege onze voorspoed en ons onvermogen om dat op een normale, rechtvaardige manier te verdelen, dat ik hem moet sponsoren. Hij bidt mij toe dat dat systeem nog lang zijn werk zal doen. Je moet maar durven.

De terugkerende tekening van een boom (waar weinig ontwikkeling in valt te ontwaren, zijn rapportcijfer voor tekenen is vast ook niet zo hoog) is als een handtekening. Kijk maar: ik ben het, de boom staat er nog. Hij tekent hem al jaren onder zijn saaie, onpersoonlijke brieven. Maar deze brief is anders. De boom is verdwenen en de brief is geschreven door een schoolleider ter plaatse. In onberispelijk leesbaar Engels word ik bedankt voor mijn laatste schrijven en voor de sponsorgelden. Hope kan niet schrijven. Hope is weg. Weg? Van school gestuurd wegens slechte resultaten? Heeft hij ruziegemaakt? Heeft hij gezegd dat hij niet meer gelooft? Is-ie verliefd op een moslimmeisje? Of is-ie op reis naar fort Europa om persoonlijk te komen delen in mijn voor- spoed? Over de precieze reden van Hopes afwezigheid wordt in de brief gezwegen.

Ik kijk weer naar Hope en pak de foto van de muur. Probeer zijn blik te vangen. “Hope, als je dit hoort,” roep ik, “wil je me dan zelf schrijven? Een teken van leven: een Bijbelvers, een wens om nog meer voorspoed en heel graag: jouw boom. Ik wil een saaie onpersoonlijke brief, maar wel van jou.”

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons