Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Heb ik het aan mezelf te wijten dat ik niet gelukkig ben?

Tips van Jaap van der Meiden

Help, ik ben niet gelukkig!

Ik twijfel erg aan mezelf, ben vaak somber en in mijn relaties loopt het stroef. Ook kom ik haast het huis niet meer uit. Kortom: ik ben niet gelukkig. Maar ik kan het mijn ouders niet verwijten, ik was namelijk een rotkind en daar pluk ik nu de wrange vruchten van. Ik zal ermee moeten leren leven, toch?

Coen zit behoorlijk aan de grond, maar heeft lang geaarzeld om erover te praten. Omdat hij ervan overtuigd is dat hij het aan zichzelf te danken heeft dat hij niet gelukkig is. Hij kan en wil het zijn ouders niet verwijten. Hij was geen aardig kind, overtrad de regels, was ongehoorzaam en in zijn puberteit is hij zelfs regelmatig met de politie in aanraking gekomen. Logisch dat zijn ouders vaak boos op hem waren. Hij had beter moeten weten, zeker omdat hij wist dat zijn ouders het juist in die tijd erg moeilijk hadden. Hij wil dus niet klagen over zijn gemis van erkenning en aandacht.

Ernstig ziek kind

Er zijn meer mensen die met een soortgelijk dubbel gevoel rondlopen. Ten diepste hebben ze verdriet over de gemiste liefde en aandacht van hun ouders, maar ze wijten het aan zichzelf. Omdat ze zich herinneren dat ze geen gemakkelijk kind zijn geweest. Of ze realiseren zich juist dat ze nooit hebben laten zien dat ze ongelukkig waren. Achteraf schamen ze zich daarvoor. Zeker als ze ook nog weten dat hun ouders destijds grote andere problemen hadden. Bijvoorbeeld een ernstig ziek kind dat veel aandacht en zorg nodig had. Of een traumatische geschiedenis met veel verwerkingsproblemen van een van de ouders. Of misschien hadden de ouders wel veel moeite om hun relatie met elkaar in evenwicht te houden.

Uit de band springen

Het ingewikkelde aan het verhaal van Coen, is dat het gedrag en de houding van een kind niet losstaan van de klus van ouders om hun aandacht goed te verdelen. Een klus die moeilijker wordt naarmate ouders met problemen of moeiten geconfronteerd worden. Kinderen voelen dat aan en gaan zich dan verantwoordelijk voelen om te zorgen dat het goed gaat. Maar die volwassenmensenverantwoordelijkheid kan te zwaar zijn of te lang duren, wat het gedrag van het kind zal verstoren; het kan zich terugtrekken in zichzelf, of juist uit de band springen. En alles wat ertussen zit.

Verlangen naar herstel

Coen wijt het allemaal aan zichzelf, omdat hij zijn ouders niet wil beschuldigen. Maar er is ook een weg tussen het zelfverwijt en het verwijt aan ouders. Een weg die, nu Coen eenmaal volwassen is, kan leiden naar het eerlijk onder ogen zien van wat er gebeurd is. Coen mag erkennen dat zijn ouders hem soms tekort hebben gedaan, zonder dat hij ze verwijten hoeft te maken of af te vallen. Als hem dat lukt, kan hij ook het gesprek met hen aangaan. Misschien brengt dat mogelijkheden om samen eerlijk te erkennen wat er is misgegaan. En dan weer verder. Want in de onverbrekelijke band tussen ouders en kinderen schuilt altijd het verlangen naar herstel van verbondenheid.

Tip

Vraag jezelf eens af wat er achter het gedrag van je vader of moeder schuilging. Welke zorgen en omstandigheden vertroebelden misschien hun intenties?

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons