Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Waarom hebben grote mensen geen vriendenboekjes meer?

Blog van Matthijn Buwalda

Een tijdje geleden kreeg ik een bericht van iemand die in groep 8 bij mij in de klas had gezeten. Hij stuurde me digitaal de bladzijden van zijn vriendenboekje toe die ik toen had ingevuld. Ik opende het document en las mezelf terug, 24 jaar later.

Ik lees het oude telefoonnummer van mijn ouders dat ik nog steeds uit mijn hoofd ken, al is de lijn al tijden afgesloten. Ik zie in mijn handschrift de worsteling met het schrijven, omdat ik links ben en je dan zo snel uitveegt wat je opschrijft. Ik besef dat ik eigenlijk gewoon had moeten gaan studeren wat ik toen als lievelingsvak opschreef: geschiedenis. En ik bedenk met een glimlach dat mijn zoon daar nu precies hetzelfde zou opschrijven. Mijn lievelingsdier is onveranderd: pinguïn. Want al schreef ik toen penquin, ik weet vrij zeker dat mijn ik toen en mijn ik nu hetzelfde beest bedoelen.

Bij ‘het leukste vind ik’ schreef ik op: vliegen. En dan tussen haakjes dat ik het nog nooit gedaan had, maar dat het me wel erg leuk lijkt. Wonderlijk dat je iets het leukste kunt vinden simpelweg door te fantaseren over hoe het zal zijn. Waar ben ik dat eigenlijk kwijtgeraakt? Want bij wat ik later worden wil, stond doodleuk straaljagerpilloot. Gewoon je beroep willen maken van iets wat je nog nooit gedaan hebt. Goed verhaal.

Verder had ik boven alles een hekel aan mijn kamer opruimen, en vervolgens ook aan satan en oorlog (komt satan goed mee weg, vind ik nu) en schreef ik bij mijn wensdroom onder andere dat ik ‘een goed gezin wil later’. Het is inmiddels later en ik kan zeggen dat die wensdroom ruimschoots overtroffen is. Ook was Jezus mijn held, samen met zanger Michael W. Smith. Prima rijtje als je die Michael bent, en dat eerste klopt nog altijd.

Mezelf teruglezen herinnert me eraan hoeveel ik heb om dankbaar voor te zijn en het brengt me op een vraag: waarom hebben grote mensen eigenlijk geen vriendenboekjes meer?

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons