Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Voor de plompverlorenen loop ik een blokje om'

Blog van Annemarie van Heijningen

God zoekt de verlorenen en ik dreig ze te mijden. Nee, dat is niet waar. Ik heb heus wel oog voor andermans nood, probeer met vallen en opstaan voor mijn naaste te leven. Maar er is één categorie verlorenen die ik inderdaad het liefst omzeil: de plompverlorenen, de breedsprakigen.

Zij die je letterlijk te na komen als ze met je praten. Zij die van geen wijken weten. Zij die de indruk wekken nooit meer te vertrekken. Zij die geen oog hebben voor welk non-verbaal signaal dan ook. Ik denk dat elke lezer wel twee, drie of vier van deze mensen kent.
Wanneer de route van een dergelijk persoon de mijne kruist, sla ik steevast op de vlucht. In de supermarkt pluk ik lukraak levensmiddelen uit de schappen om etiketten te checken op Joost mag het weten wat. In de Hema kies ik een ander pad. Op straat loop ik een blokje om. Ik vind dat ik goede redenen voor dit alles heb. Mijn hoofd is sinds mijn bijna-burn-out een hoofd van de zwakkere soort. Van al te luid getater en geschater begint mijn brein paniekerig te stuiteren. Me concentreren op verhalen zonder kop of staart is te veel van me gevraagd. Bovendien is er, met slechts één paar smalle schouders, een grens aan wat ik op mijn nek kan nemen. Toch, God?

“Is het heus?” vraagt Hij. In Zijn stem hoor ik een zweem van spot. Hij heeft maling aan mijn smoesjes. De plompverlorenen en Hij leggen altijd weer de vinger bij de zere plek: dichtgetimmerde tijd in een te volgepropt leven. De plompverlorenen en Hij blijken met elkaar verweven. Hoor wat ze zeggen: “Ik was hongerig naar aandacht, en jij wilde mij niet horen. Ik was dorstig naar begrip, en jij wilde mij niet zien.” Ik sla mijn handen voor mijn ogen. God, ik ben nergens meer.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons