Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Filmrecensie: Rocketman

Beter dan Bohemian Rhapsody

“Mijn naam is Elton Hercules John en ik ben alcoholist. Daarnaast ben ik verslaafd aan cocaïne, seks, eten en shoppen.” Met deze bekentenis, uitgesproken in een afkickkliniek, begint de biografische speelfilm Rocketman, waarin we de opkomst en (tijdelijke) ondergang van de Britse popster Elton John volgen, in de jaren ’60 en ’70. Een verhaal vol seks, drugs en rock-’n-roll dus, maar daarmee zeker geen hedonistisch pamflet. De hoofdpersoon zit niet voor niets in die kliniek.

Rocketman doet meer dan een beetje denken aan Bohemian Rhapsody, de Queen- film die vorig jaar een onverwacht grote bioscoophit werd. Beide films draaien om een begaafde zanger die worstelt met zijn roem, verslavingen, eenzaamheid en homoseksualiteit. En beide films zitten boordevol stampende seventies-hits, die met een opzwepende energie in beeld worden gebracht.

De overeenkomsten zijn geen toeval. Dexter Fletcher, de maker van Rocketman, was ook coregisseur van Bohemian Rhapsody (hij nam de regie over van collega-cineast Bryan Singer, die na een conflict werd ontslagen). Je krijgt de indruk dat Fletcher ditmaal meer vrijheid had om het verhaal te brengen zoals hij wilde. Rocketman is origineler en eerlijker verteld dan de Queen-film, en daarom wat mij betreft beter.

Zo is de film eigenlijk een volbloed musical, met personages die om de haverklap uitbarsten in zang en dans. Die vorm sluit perfect aan bij de flamboyante stijl van de hoofdpersoon, en zorgt bovendien voor wat verrassingen in het op zichzelf vrij voorspelbare verhaal. Hoofdrolspeler Taron Egerton zingt alles zelf, en goed ook.

Daarnaast worden de rauwe randjes van de geschiedenis niet weggemoffeld, zoals in Bohemian Rhapsody wel enigszins gebeurde. We keren steeds weer terug naar die afkickkliniek, waardoor Eltons uitspattingen vanzelf een sombere ondertoon krijgen. En als hij dan ten slotte de bodem raakt en gaat inzien dat hij ten diepste niet hunkert naar snelle kicks maar juist naar duurzame liefde, voelt dat niet goedkoop, maar mooi oprecht.

Rocketman

Regie: Dexter Fletcher. Met o.a. Taron Egerton en Jamie Bell. Vanaf 30 mei in de bioscoop.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons