Boekenpodcast ‘De Eerste Zin’ met Désanne van Brederode

Wonderlamp – een ‘sprookjesachtig reisverslag’

Schrijven doet Désanne van Brederode al vijfentwintig jaar. De filosofe publiceerde romans, essays, en zelfs een poëziebundel. Toch beleefde ze de lancering van het nieuwe boek Wonderlamp weer als een bijzonder moment, vertelt ze in de dertiende aflevering van De Eerste Zin, de boekenpodcast van EO-Visie.

“Dat feestelijke gevoel ebt wel snel weg,” voegt Désanne van Brederode er meteen aan toe. “Het geeft een beetje een leeg gevoel,” vervolgt ze half-lachend: “Je leest niks nieuws, er komt geen verrassing meer naar voren. En dat is dan de teleurstelling.”

Ontmoeting met Aladdin

De schrijfster noemt haar boek Wonderlamp “een sprookjesachtig reisverslag.” Ze verwerkt daarin de ontmoeting met Aladdin, een Palestijnse winkeleigenaar, die ze ontmoette tijdens een reis naar de Westelijke Jordaanoever. Deze reis, die ze in 2017 met haar zoon maakte, wordt een ankerpunt voor haar als ze weer thuis in Amsterdam komt. In dit boek verwerkt Désanne haar scheiding en het overlijden van haar ouders.

Daarom zitten er geen woeste bedscènes in

‘Rare ijdelheid’

Op de vraag of ze het schrijven van iets autobiografisch als moeilijker ervaart, antwoordt ze: “Ja en nee. Ik hoef niet na te denken over wat de personages voelen.” Tegelijk liep ze tegen de “rare ijdelheid” aan van te veel te gaan denken voor haar potentiële lezers. Zou haar openhartigheid haar niet te kwetsbaar maken? “Ik weet hoe je een bepaald soort openhartigheid kunt tonen die oprecht is, maar die je ook regisseert. Het is een kwestie van spontaan lijken.” En even later: “Ik houd niet van het soort openhartigheid waardoor je tot voyeur wordt gemaakt.” Lachend: “Daarom zitten er ook geen woeste bedscènes in.”

Overspel

Désanne stelt zich in de podcast kwetsbaar op als het gaat over een onderwerp als overspel. Ze zegt juist door wat ze heeft meegemaakt “een glimp te ervaren van wat liefde echt is. Het heeft weinig te maken met romantiek en met wat je ziet in datingprogramma’s. Het is een soort onvoorwaardelijkheid, een geheim. Geen optelsom van gedeelde interesses en jouw mening tegenover de mijne, maar een soort genade.”

‘Even oren dichtdoen’

Op de vraag waarom ze ervoor koos vloeken in het boek te laten voorkomen, antwoordt Désanne: “Ik vind het ook gênant. Maar ik ben nu eenmaal iemand die regelmatig bepaalde termen laat vallen. Ik heb een soort roomse deal met God, volgens mij weet Hij echt wel wanneer Hij even Zijn oren moet dichtdoen.”

Beluister de podcast hieronder of via Google of Itunes

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons