Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

O, die Matthäus Passion

De aarzeling van Andries Knevel

in Geloven

Terwijl ik zit te schrijven, klinken achter mij, in mijn studeerkamer, zachtjes de tonen van de Matthäus Passion. Nu denkt u misschien: wat een mooi, vredig tafereel. Maar dat is het helemaal niet. En daar zit mijn probleem.

Laat ik beginnen bij het begin. Ik ben opgevoed met veel klassieke muziek. En daar ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor. We vormden een vreedzaam gezin, met maar één verschil van mening tussen mijn ouders. Mijn moeder bezocht de (beroemde) Matthäus Passion in Naarden. Maar mijn vader had zijn twijfels: kan iemand die niet gelovig is de rol van Jezus spelen en zingen? Mijn moeder had die aarzeling ook wel, maar de liefde voor klassieke muziek overwon. En ach, mijn vader begreep dat ook wel weer.

Maar nu komt het: iets van die aarzelingen moet ik meegekregen hebben. Ik luister nu al zo’n vijftig jaar naar het bekende werk van Bach, maar durfde lange tijd nooit naar een uitvoering te gaan. Dat was mij te groots, te heilig, te overweldigend. U begrijpt: op een dag ging ik toch een keer. Nu een jaar of zeven geleden, ik was rond de 60. Ik genoot, maar met gemengde gevoelens. Want het is allemaal fraai, mooi, diepzinnig, aangrijpend en verantwoord muzikaal, maar het gaat wél over het lijden van Christus. En wie ooit de film The Passion of the Christ heeft gezien, weet hoe het echt ging. Mag ik dan naar die zoetgevooisde teksten luisteren? Sterker nog: mag ik de marteling van Jezus als achtergrondmuziek gebruiken? U zult misschien vragen: heb je die aarzeling ook bij die andere passie, The Passion van de EO en KRO-NCRV? Ja, die heb ik ook.

Nu weet ik ook wel dat de vragen die ik hier opwerp al eeuwenlang worden gesteld. Maar het zijn wel mijn vragen. Ik lijk op mijn vader. Uiteindelijk had hij er vrede mee dat mijn moeder naar Naarden ging. En ik, ik blijf luisteren. Maar ergens... ach, u begrijpt het wel.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons