Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Ik mis je': Esther verliest haar moeder aan borstkanker

Zaterdag, 18.10 uur, NPO 2

in Mediatips

Esther Vos (37) was als jongste van drie kinderen een moederskindje. Toen haar broer en zus al groter waren, bakte ze samen met haar moeder op zaterdagmiddag een cake of gingen ze de stad in. Groot was dan ook de schok toen haar moeder borstkanker bleek te hebben. Esther vertelt zaterdag haar verhaal in 'Ik mis je'.

In de zomer van 2001 deed mijn moeder mee aan een bevolkingsonderzoek,” vertelt Esther. “Er werd een heel kleine, maar agressieve tumor ontdekt, met zelfs al uitzaaiingen in de lymfeklieren.” Kort daarna wordt Esthers moeder, die dan 51 is, geopereerd, waarna vijf chemo’s en dertig bestralingen volgen. Esther: “Ze hield er beperkingen aan haar arm aan over en werd arbeidsongeschikt. Maar na vijf jaar werd ze volledig schoon verklaard.”

“Ik hield er totaal geen rekening mee dat de kanker terug zou kunnen komen,” vervolgt Esther. “In mijn ogen leefden mijn ouders een rustig leven van oppassen op de kleinkinderen, vrijwilligerswerk en bezoek aan vrienden en familie. Ze maakten geen verre reizen, maar genoten van de kleine dingen dicht bij huis. Nu vind ik dat mooi, ze maakten er samen echt wat van.”

Ik dacht: voor je ouders zorgen, dat hoeft toch pas als je 60 bent?

Paniek

Tot 2011. Esthers moeder krijgt pijn in haar arm en wordt doorgestuurd naar de fysiotherapeut. Als de klachten blijven, volgt verder onderzoek. De uitslag is even schokkend als verbijsterend: er zijn opnieuw uitzaaiingen, die deze keer niet te behandelen zijn. Esther: “De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Met je verstand begrijp je wat ze zeggen, maar je gevoel wil daar niet in mee. De eerste periode was ik in paniek. Ik had zelf inmiddels een kindje van een jaar en dacht: Ik kan dit nog niet, ik ben 30! Voor je ouders zorgen, dat hoeft toch pas als je 60 bent?’
Daarna schoot ik in de actiemodus. Als je een einddatum meekrijgt, wordt je leven zo anders. Dan besef je: dit is wat we nog hebben.”

Zwaaien

Esther woont een uur rijden bij haar ouders vandaan, maar gaat elk weekend van vrijdagavond tot zondagmiddag naar haar moeder toe. “Mijn ouders hadden een lange oprit bij hun huis. Als ik wegreed op zondagmiddag, zat mijn moeder in het begin nog achter het raam naar me te zwaaien, mijn vader stond buiten op het pad. Later lag mijn moeder voor het raam en nog weer later kón ze niet meer zwaaien.”

“Mijn zus en ik waren in dat laatste jaar allebei zwanger van ons tweede kind. Zij zal zich afgevraagd hebben of ze de geboorte van die kinderen nog mee zou maken. Ze zei wel: ‘Als de volgende baby er is.’ Maar ik denk dat ze wel aanvoelde dat ze het niet meer mee zou maken.”

Rouwverwerking

Op 23 oktober 2013 overlijdt Esthers moeder op 63-jarige leeftijd. Er volgen hectische dagen. “Ze had nooit iets gezegd over hoe ze het graag wilde hebben. Er was geen adressenlijst, geen plan. Wat fijn was, is dat mensen om ons heen veel aandacht en zorg boden. De liefde, zorg en aandacht die mijn moeder altijd aan anderen had gegeven, kwam nu naar ons terug.”

“Na haar overlijden vonden we boekjes, waarin mijn moeder wat had aangekruist. Daarin zag je haar vertrouwen.
Waaruit haar geloof zichtbaar was voor mij? Ze deed altijd veel voor anderen. Ze was een voorbeeld qua rust en zorg. Ze zei dingen als: ‘Sommige dingen heb je als mens niet in de hand.’”

Voorbeeld voor anderen

Na Esthers tweede kindje werd er een derde geboren. “Het is jammer dat hij mijn moeder niet kan leren kennen. Tegelijkertijd ben ik dankbaar dat ze ons goed heeft achtergelaten. Ze was zo’n voorbeeld voor anderen. Ze had de tijd voor je. Door haar voorbeeld ben ik minder gaan werken en wil ik er voor de kinderen zijn.
De kinderen hebben mij ook geholpen. Ik wilde niet dat ze alleen maar een verdrietige mama zagen."

Ik mis je

Zaterdag 6 april, 18.10 uur, NPO 2

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons