Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

En wat zeg je dan?

Blog van Matthijn Buwalda

Het is een zinnetje dat ik dagelijks gebruik. Bijvoorbeeld als een van de kinderen iets afpakt van broer of zus. Of als een van hen besloot een buurkind te overrijden met een step. Het gaat dan vrijwel altijd als volgt:

‘Wat zeg je dan?’
‘Sorry,’ antwoordt een van mijn nazaten met de blik naar de grond.
‘Sorry wie?’
‘Sorry (vul naam slachtoffer in),’ met nog steeds de blik omlaag. ‘En nu nog een keer terwijl je elkaar aankijkt.’ Waarna er meestal weer sorry wordt gezegd, inclusief naam en aankijken.
Ik maak van dat sorry-zeggen nogal een punt, omdat ik het belangrijk vind. En ik zou er zelf graag beter in zijn: je verontschuldigen zonder dat je jezelf verstopt, maar met aankijken en naam noemen. Excuses maken is niet iets om je voor te schamen. Het is waardevol en toont volwassenheid, zowel geestelijk als emotioneel.

Ik kom hierop omdat onlangs de uitkomst van het onderzoek naar de bekende voorganger Bill Hybels is verschenen. Conclusie? De beschuldigingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag zijn geloofwaardig en gerechtvaardigd. Intussen horen we in de verste verte geen ruiterlijke excuses van de hoofdpersoon zelf.

Ook in Nederland zie ik dit patroon. Bijvoorbeeld toen de leiding van pinksterkerk House of Heroes in Nijkerk bewust seksueel misbruik wilde toedekken, of bij katholieke geestelijken die zich schuldig hebben gemaakt aan misbruik. Eerst wordt er ontkend of gevlucht in een halve waarheid. Wanneer het echt niet anders kan, volgen vaak schriftelijke, slappe excuses. In de toon van het geschrevene lees je geen naam van het slachtoffer, maar wel de neergeslagen blik waar de meeste betrapte kinderen om bekendstaan.

Hoe kan het toch dat mensen die als geen ander zouden moeten weten dat ze van genade leven, zo veel moeite hebben met het belijden van fouten en het maken van excuses? Ik gun ze iemand die op hun prachtig aangeklede podia naar ze toe loopt, ze bij hun gezalfde arm pakt, ze aankijkt en dan met indringende blik vraagt: ‘En wat zeg je dan?’

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons