Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Een echt mens als voorganger: brrr, we moeten er niet aan denken!

Blog van TimZingt

‘Men wekt in de kerk heel graag de suggestie dat de paus, de bisschoppen en de priesters een soort übermenschen zijn. Engelen, geestelijke krachtpatsers, hemelbestormers. Ze houden zichzelf en anderen gewoon voor de gek.’

Dit citaat komt uit mijn altijd trouwe dagblad, opgetekend uit de mond van priester Pierre uit Amsterdam, die onlangs ruiterlijk erkende dat hij een dubbelleven leidde. Er is van alles te zeggen over deze priester. De morele discussie over zijn dubbelleven mogen anderen voeren. Ik wil graag even stilstaan bij de lange rij van voorgangers en priesters waarbij Pierre nu mag aansluiten, namelijk de rij van hen die niet aan de verwachtingen konden voldoen.

Pierre voelde zich in een positie gemanoeuvreerd die hij niet kon waarmaken. Compleet losgezongen van zichzelf. Hij bleek geen übermensch, terwijl men dat wel verwachtte. Blijkbaar hebben we er behoefte aan. We willen zo graag dat onze voorgangers, priesters en dominees een beter soort mensen zijn dan wij. Wij worstelen met zonden, zij niet (sterker: zij hebben een driestappenplan om ons te verlossen). Ons lukt het niet goed om regelmatig stille tijd te houden, maar hun lukt het fluitend. Wij horen nooit de stem van God en ervaren zelden leiding, zij worden helemaal gek van alle profetieën die ze om de haverklap binnenkrijgen. Zij hebben nooit een bad hair day, zijn op streefgewicht en altijd blij in de Heer (Amen Halleluja! (2x)).

Waarom hebben we behoefte aan dat soort krachtpatsers? Wat maakt dat we zo graag willen geloven dat het hun wel lukt? En hoe groot is de desillusie op het moment dat iemand keihard van zijn voetstuk valt? Het angstaanjagende besef dat de voorganger ook gewoon mens is, net als jij en ik. Een echt mens als voorganger: brrr, we moeten er eigenlijk niet aan denken.

Maar wat was ook alweer de blijde boodschap? Onverdiende gunst van God voor – inderdaad – mensen als jij en ik. Het is dus tijd voor de menswording van onze voorgangers. Niet losgezongen, maar vastgezongen. Pierre zegt: ‘Ik denk dat het beter is om de werkelijkheid van de mensen in de kerk, al is die minder ideaal, recht te doen. God verwezenlijkt zich juist in en door het menszijn.’ Ik zing vast: Amen Halleluja! (2x).

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons