Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

'Lieve help, ik word oud!'

Blog van Tim van Wijngaarden

Het is zover. Ik ben 40 jaar geworden. Ik word oud. Ik merk het aan van alles. Ik heb een baan, een gezin, een hypotheek. Ik heb nog niet op dubbeltal gestaan voor ouderling, maar dat is een kwestie van tijd.

Ik begin uit te dijen. Ik grap tegen mijn vrouw dat er steeds meer Tim is om van te houden, maar het tegendeel blijkt waar; hoe meer ervan is, hoe minder het gewaardeerd wordt.
Dat ik oud word, merk ik zelfs in de kerk: ik ken de nieuwe liedjes niet meer.

Ik ben opgegroeid in een kerk waar het aantal liederen al jaren vastlag: 150 stuks, aangevuld met enige gezangen, waarvan wij altijd grapten dat het ‘éééénige gezangen’ waren. ‘Zing de Heer een oud lied’, was ons devies.

Als brutale tiener had ik daar geen vrede mee. Ik wilde nieuw, en dat bleek er te zijn: Stichting Opwekking had het alleenrecht op het uitbrengen van vijftien nieuwe liederen per jaar, en Wim Grandia kwam ze me persoonlijk aanleren tijdens Ronduit Praise. Een nieuw lied! Een verademing. Ik schudde meewarig het hoofd bij die oubollige psalmen en vond de mensen die ze wilden zingen maar oud en traditioneel (dat was ongeveer even erg als zeggen dat je gereformeerd-synodaal was).

De tijden zijn veranderd: niet alleen Opwekking brengt elk jaar nieuwe liederen uit, ook Bethel, Hillsong, Sela, Heartbeat, LEV blijven – samen met nog een hele polonaise van artiesten – aan de lopende band nieuwe liederen maken. Met teksten die ik steeds minder begrijp. Een refrein als ‘wohowohohowohowohohwo (4x)’ zegt mij niet heel veel. Het zal de leeftijd zijn, want jongeren vinden het fantastisch.

Ik ben gewoon oud aan het worden. Ik droom soms van Wim Grandia die zwaaiend met zijn armen (ik denk dat-ie dirigeerde, maar het kan ook een afwijking zijn) mij in hogere sferen bracht. Ik droom soms van een cd van Sela met allemaal liedjes die ik al ken. Ik verlang naar de tijd dat ‘worship’ nog gewoon ‘praise’ heette en nog geen industrie was. En onlangs schoot ik vol toen ik rommelend op de piano opeens zachtjes een traditionele psalm zat te zingen: ‘k zal Zijn lof zelfs in de nacht’. Oude berijming. Dan ben je oud. Heel oud.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons