Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Filmrecensie: Grâce à Dieu

Sober drama over katholiek misbruik

Onlangs werd de Franse kardinaal Philippe Barbarin veroordeeld tot een halfjaar voorwaardelijke celstraf, omdat hij een misbruikzaak zou hebben verzwegen. Barbarin zou op de hoogte zijn geweest van de misdaden van priester Bernard Preynat, die heeft bekend in de jaren ’80 en ’90 tientallen minderjarige jongens te hebben misbruikt. Barbarin ontkent en gaat in hoger beroep.

De zaak houdt de gemoederen in Frankrijk flink bezig. Zozeer dat een van de succesvolste Franse regisseurs, Franois Ozon, er een speelfilm over heeft gemaakt. In Grâce à Dieu spelen Barbarin en Preynat slechts bijrollen. Centraal staan de slachtoffers van de priester, mannen van in de 40 nu, die besluiten niet langer te blijven zwijgen.

Regisseur Ozon is bekend van broeierige thrillers (Swimming Pool) en uitbundige komedies (8 Femmes), maar levert nu eens een opvallend sober drama. Aanvankelijk had hij een documentaire in gedachten, maar de slachtoffers hadden weinig zin om daarin voor de zoveelste keer hun verhaal te doen. Kon Ozon geen speelfilm maken, vroegen ze, in de lijn van de Amerikaanse Oscarwinnaar Spotlight uit 2015 – nauwkeurig gedocumenteerd, ingetogen, genuanceerd, maar ook pijnlijk eerlijk?

De regisseur stemde toe, en is glansrijk in de opdracht geslaagd. Grâce à Dieu is smaakvol van toon – het misbruik wordt niet breed uitgemeten, het geloof niet geridiculiseerd – maar ook doordrenkt van tragiek. De katholieke leiders worden niet neergezet als monsters, wel als hopeloos onbekwaam en onbarmhartig. Maar bovenal wordt er ingezoomd op de gevolgen van het misbruik, op mannen die best goed lijken te functioneren, maar intussen lijden aan angsten, depressies, verslavingen en ander leed.

Het schrijnendst vond ik zelf het verhaal van Alexandre, de eerste die aan de bel trekt. Deze familieman is altijd trouw katholiek gebleven en stelt zich uiterst mild op, tot het hem domweg onmogelijk wordt gemaakt. Als zijn zoon ten slotte vraagt of hij eigenlijk nog in God gelooft, blijft het heel lang stil. De suggestie is duidelijk: een kerk die mensen hun geloof ontneemt, wat is dat voor instituut?

Grâce à Dieu

Regie: François Ozon. Met o.a. Melvil Poupaud en Denis Ménochet. Vanaf 4 april in de bioscoop.

Filmjournalist Rick de Gier bespreekt wekelijks nieuwe films in Visie, en op donderdagavond in Langs de Lijn En Omstreken op NPO Radio 1.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons