Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

Voor een liever Nederland

Nieuwjaarswens van Visie-hoofdredacteur

Met grote halen strijkt de stukadoor zijn gipsmengsel over de muur uit. Waar het er zojuist nog rommelig uitzag, ontstaat nu een strak geheel. Drie keer wordt de massa nog gladgestreken met een stukadoorsmes, voordat er een spons overheen gaat, om ten slotte spiegelglad afgewerkt te worden.

Nieuw begin

Terwijl ik de vakman aan het werk zie, bedenk ik me dat het wel wat lijkt op de jaarwisseling. We laten 2018 achter onder een dun laagje gips. Voor het oog is alles weer glad en netjes; alsof we in januari opnieuw mogen beginnen. Natuurlijk gaat het leven gewoon door en zeulen we soms ook zorgen mee over de drempel van het nieuwe jaar. Goede voornemens stranden vaak al na enkele dagen. En toch heeft zo’n nieuw begin wel iets, vind ik.

Luisteren

Onlangs mocht ik de Haarlemse burgemeester Jos Wienen interviewen. U leest zijn verhaal in het eerste Visie-nummer van 2019. Hij wordt ernstig bedreigd en leeft sinds enkele maanden onder intensieve beveiliging. De burgemeester vertelde me dat verdraagzaamheid een typisch Nederlandse eigenschap is, maar dat dit tegenwoordig onder druk staat. Hij doet altijd zijn best om ook naar mensen te luisteren die het niet met hem eens zijn, hun zorgen of onrust te begrijpen.

Als christenen kunnen we er soms ook wat van: in mailtjes die ik van lezers krijg, wordt ons soms flink de maat genomen. Opvallend is dat er geregeld achterdocht en ongeduld doorklinkt in reacties die we krijgen. Als iemand een andere mening heeft, wordt de geïnterviewde of de redactie meteen weggezet met soms stevige en liefdeloze taal. We vergeten vaak om eerst vragen te stellen en hebben snel een oordeel klaar. Het maakt onze samenleving er niet mooier op. Het lijkt wel iets met de tijdgeest te maken te hebben, waarbij Twitter de kroon spant als rioolputje van alles wat mensen vaak tijdens een gesprek nooit zouden durven zeggen.

Zullen we in 2019 meer naar elkaar luisteren?

Verdraagzaam

Zullen we afspreken dat we in 2019 proberen wat meer naar elkaar te luisteren, ook als we het niet eens zijn? Ik moet denken aan een lied van Huub Oosterhuis, dat hij schreef over de verruiming van het kinderpardon (want ja, dat zou ook een goed begin van het nieuwe jaar zijn): “Overheid, doe niet zo verbeten,” zingt dochter Trijntje in het lied. De slotzin vind ik prachtig: “Maak een beter, liever Nederland." Ik kijk uit naar een jaar zonder snelle meningen en zonder oordeel, naar een jaar van vragen stellen en luisteren naar wat er áchter het antwoord zit. Wat iemand drijft, wat iemand bedoelt. Ik ga er mijn best voor doen, doe je mee? Het kan best, zo’n nieuw begin.

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons