Icon--npo Icon--twitter Icon--facebook Icon--instagram Icon--mail Icon--search Icon--video Icon--image Icon--audio Icon--EO Icon--whatsapp Icon--linkedin Icon--snapchat Icon--youtube Icon--quote arrow-right Icon--arrow-down Icon--chevron-right Icon--menu clock Icon--background Icon--backgroundContent Icon--overlayBottom Icon--overlayTop Icon--girl Icon--boy Icon--cross

‘Er hangt genade in de zaal’

Blog van Annemarie van Heijningen

Verdwalen vlak voordat ik moet spreken, is mijn ultieme angst. Vanavond is het me opnieuw overkomen. Ik heb mijn frustraties telefonisch uitgestort op Wederhelft en sprak daarbij geen Standaardnederlands.

Nu word ik geacht het woord te nemen, maar ach Heer, ik kan het niet. Ik kan het niet met deze vrouwen hebben over hoge en verheven zaken, terwijl ik even daarvoor nog als een flippende furie in de auto zat. Verfoeilijke tweespalt, hypocrisie ten top. Het eerste lied wordt aangeheven. Nog even en ik krijg de microfoon. Ik glip er stiekem tussenuit, met telefoon en al naar het toilet. Het nummer van thuis. “Hoi, wil je me vergeven?” Korte stilte, warmte in zijn stem: “Ja, gráág.” Ik schiet vol van zo veel onverdiende gratie. “Ik zal straks in de zaal vertellen wat voor mormel ik ben.”
“Nee joh, ben je gek,” zegt hij.
“Jawel, het moet.”
“Oké, succes ermee.”

Hoewel doorgaans vrij van plankenkoorts, schiet er dit keer een bibber van mijn buik naar mijn strot. Dit is geen zorgvuldig opgepoetste kwetsbaarheid, maar schamele naaktheid, heet van de naald. “Voordat ik ga spreken, wil ik even wat kwijt,” begin ik. “In de laatste tien minuten voor mijn aankomst is er van alles gebeurd en heb ik me raar en beschamend gedragen.”

Ik vertel over mijn angst en paniek bij verdwalen. Over mijn knopjesfobie en mijn woede jegens het navigatiesysteem. Over het afreageren op mijn lief en al het lelijks dat daarbij kwam kijken.

Mild begrip stroomt vrouwenogen binnen. Gelach dat herkenning verraadt. De last valt van mij af; nu kan de avond beginnen. Het programma wordt naar behoren afgewerkt. Een doodgewone ladies night, niks bijzonders en niets opzienbarends. Evengoed is het subtiel aanwezig en ik denk dat iedereen het voelt: er hangt genade in de zaal. Tussen de regels door vieren we dat God wil wonen in gebroken mensen.

Beeld: Shutterstock

Tip voor de redactie?

Of heb je een foutje gezien? Mail ons